Η Πολυκατοικία ως Κοινωνικός Αυτοδιαχειριζόμενος Χώρος

Aς κοινωνικοποιήσουμε τις πολυκατοικίες

Σε μια πολυκατοικία κατά κανόνα ζουν άτομα με παρόμοια κοινωνικο-οικονομικά χαρακτηριστικά, άντε το πολύ-πολύ όσοι ζουν στους πάνω ορόφους να είναι λίγο πλουσιότεροι από όσους ζουν στους κάτω ορόφους. Συνήθως τα άτομα που ζουν στη πολυκατοικία ήδη γνωρίζονται έστω και λίγο, και υπάρχει ένας χώρος απο όπου περνάνε όλοι, η είσοδος, όπου συχνά αφήνονται και τα γράμματα και υπάρχει χώρος ανακοινώσεων. Η πολυκατοικία λοιπόν είναι και αυτή ένας χώρος όπου μπορεί να αναπτυχθεί ο κοινωνικός μετασχηματισμός, αρκεί να βρεθεί ένας κάτοικος ανά πολυκατοικία να βοηθήσει τους υπόλοιπους να έρθουν σε επαφή με πιο ανθρώπινες μορφές κοινωνικοποίησης από την αποξένωση που επικρατεί σήμερα.

Όσοι λοιπόν ζείτε σε πολυκατοικίες μπορείτε να κάνετε το εξής απλό ώστε να συμβάλλετε έμπρακτα στην αντιμετώπιση της αποξένωσης και την βελτίωση των κοινωνικών μας σχέσεων:

Γράψτε σε ένα κομμάτι χαρτί μια ημέρα και μια ώρα για συνέλευση όλων των κατοίκων της πολυκατοικίας σε βολικό μέρος, πχ στο σπίτι σας ή σε κάποιο ουδέτερο χώρο και βάλτε την ανακοίνωση στην είσοδο όπου θα την δουν όλοι. Αν μπορείτε χτυπήστε και τα κουδούνια και ενημερώστε προσωπικά σε κάθε διαμέρισμα ώστε να εξασφαλίσετε μεγαλύτερη συμμετοχή. Εξηγήστε οτι έχετε να κάνετε μια πρόταση για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής όλων των κατοίκων της πολυκατοικίας.

Όταν έρθει η ώρα της συνέλευσης, πείτε κάτι εμπνευσμένο από τα παρακάτω με ό,τι αλλαγές, αυτοσχεδιασμούς, και βελτιώσεις μπορείτε να κάνετε:

Σήμερα ζούμε σε μια εποχή όπου οι κοινωνικές μας σχέσεις έχουν αλλοτριωθεί από τον ατομικισμό και την αποξένωση. Ξυπνάμε το πρωί, πάμε στη δουλειά, γυρίζουμε σπίτι και βλέπουμε τηλεόραση, και δεν ξέρουμε τους γείτονές μας, δεν βοηθάμε το συνάνθρωπο που έχει ανάγκη, δεν ξέρει κανείς από τους γείτονές μας τα προσωπικά προβλήματα που ίσως αντιμετωπίζουμε, έχει χαθεί κάθε έννοια εμπιστοσύνης, αλληλεγγύης, ανθρωπιάς, έχει χαθεί η ίδια η έννοια της γειτονιάς. Η οικονομική κρίση μας βρίσκει ευάλωτους στην ανασφάλεια, χωρίς δίκτυα κοινωνικής προστασίας, χωρίς φίλους, χωρίς γείτονες που θα τείνουν ένα χέρι αλληλεγγύης στον άνεργο, στο πεινασμένο, στον ανασφάλιστο που δεν έχει χρήματα να προμηθευτεί φάρμακα, στον έχοντα ανάγκη.

Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την αποξένωση, την ανασφάλεια, το άγχος της οικονομικής κρίσης αν αναπτύξουμε βαθύτερες κοινωνικές σχέσεις, αν ξαναγίνουμε άνθρωποι, και αν συμφωνήσουμε όλες κι όλοι οτι η εποχή που κοιτάγαμε τη πάρτη μας τελείωσε. Εμείς που ζούμε στην ίδια πολυκατοικία νομίζω ήρθε ο καιρός να γνωριστούμε καλύτερα και να γίνουμε ο ένας φίλος και σύμμαχος του άλλου. Ας γίνει η πολυκατοικία μας μια συλλογικότητα και όχι απλά ένα τσουβάλιασμα ατόμων στο ίδιο κτίριο. Γι’αυτό προτείνω όλες κι όλοι όσοι κατοικούμε στη πολυκατοικία μας να συζητήσουμε τις παρακάτω προτάσεις και να συμφωνήσουμε να τις πραγματοποιήσουμε συλλογικά. Ιδεατά θα ήταν τέλειο αν μπορούσαμε να συμφωνήσουμε στα πάντα με ομοφωνία, αλλά αν κάπου ένας κάτοικος διαφωνεί τότε όσοι συμφωνούν μπορούν να προχωρήσουν στην υλοποίηση της πρότασης χωρίς τη συμμετοχή αυτού που διαφωνεί αρκεί η πρόταση να μην επηρεάζει τη ζωή του διαφωνούντα (πχ η οργάνωση ενός κοινού ταμείου δεν ενοχλεί όποιον διαφωνεί και δεν συμμετέχει σε αυτό):

1. Να οργανώνουμε όλοι οι κάτοικοι της πολυκατοικίας ομαδικές εκδρομές ώστε να γλιτώνουμε χρήματα στα εισιτήρια και να αναπτύξουμε το αίσθημα της συλλογικότητας μεταξύ μας.

2. Να οργανώσουμε συλλογικές κουζίνες ή να μαζευόμαστε οι κάτοικοι κάθε ορόφου στη κουζίνα ενός διαμερίσματος για να φτιάχνουμε όλοι μαζί το φαγητό μας.

3. Όσοι κάτοικοι της πολυκατοικίας μας έχουμε ενδιαφέρον για συμμετοχή σε ομάδα αυτομόρφωσης μπορούμε να συναντιόμαστε σε κάποιο διαμέρισμα μια φορά την εβδομάδα και να μελετάμε μαζί κάποιο βιβλίο που μας ενδιαφέρει, να συζητάμε για αυτό, να ανταλλάζουμε απόψεις και γνώσεις που τυχόν έχουμε για το θέμα με το οποίο ασχολείται το βιβλίο. Μπορούμε επίσης να δανείζουμε ή να ανταλλάζουμε βιβλία, δίσκους ή αρχεία μουσικής, κλπ.

4. Οι κάτοικοι της πολυκατοικίας που διαθέτουν αυτοκίνητο και πηγαίνουν σε κοντινό προορισμό με άλλο κάτοικο που δεν έχει αυτοκίνητο μπορούν να συμφωνήσουν ώστε να μοιράζονται το αυτοκίνητο (car-pooling) έτσι ώστε να βοηθάμε το συνάνθρωπό μας να μη πληρώνει εισιτήρια στα μέσα μαζικής μεταφοράς, να βοηθήσουμε να μειωθεί ο συνωστισμός στα μέσα μαζικής μεταφοράς της πόλης μας, να βοηθήσουμε ώστε η εκπομπή ρύπων του αυτοκινήτου μας που έτσι κι αλλιώς γίνεται να γίνεται όταν το αυτοκίνητο είναι γεμάτο και όχι απλά για τη μεταφορά ενός ατόμου ενώ το αμάξι χωράει δυο ή τέσσερις.

5. Οι κάτοικοι της πολυκατοικίας να οργανώσουμε ένα κοινό ταμείο αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης στο οποίο θα βάζουμε κάθε μήνα ένα μικρό ποσό και όταν κάποιος κάτοικος της πολυκατοικίας μας μείνει χωρίς εργασία ή έχει οικονομικά προβλήματα να μπορεί να συντηρείται λίγο από το ταμείο. Όσοι δεν θέλουν να συμμετάσχουν μπορούν να μην δίνουν συνεισφορά στο ταμείο αλλά δεν θα μπορούν να λάβουν βοήθεια από αυτό.

6. Μπορούμε όλοι οι κάτοικοι της πολυκατοικίας μας να οργανωθούμε για να πράττουμε όλοι μαζί κάποιες πράξεις κοινωνικής αλληλεγγύης όπως πχ να βρούμε κάποιο τρόπο να βοηθήσουμε τους αστέγους και τους άπορους της γειτονιάς μας.

7. Αν στη πολυκατοικία μας διανέμουν και μετανάστες μπορούμε να τους βοηθήσουμε να μάθουν ελληνικά δίνοντάς τους μαθήματα (αφιλοκερδώς) και βιβλία, και βεβαίως μπορούν και οι μετανάστες να μας μάθουν τη γλώσσα τους και τη κουλτούρα τους, ή να μας μαγειρέψουν κάτι από τη κουζίνα της κουλτούρας τους.

8. Αν κάποιοι κάτοικοι της πολυκατοικίας γνωρίζουν κάποιο μουσικό όργανο μπορούν να μας παίξουν μουσική, να διασκεδάσουμε, να χορέψουμε. Μπορούμε επίσης να γράφουμε ποιήματα και να τα βάζουμε στο χώρο ανακοινώσεων. Έτσι θα μάθουμε να αναπτύσσουμε τις καλλιτεχνικές μας δεξιότητες σαν συλλογικότητα.

9. Αν κάποιος που νοικιάζει διαμέρισμα στη πολυκατοικία μας έχει οικονομική δυσκολία να πληρώνει το ενοίκιό του και κινδυνεύει να φάει έξωση από τον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος τότε μπορούμε να τον φιλοξενήσουμε εμείς στο καναπέ του διαμερίσματός μας ώστε να μην μείνει άστεγος.

10. Στη πολυκατοικία μας θα μπορούσαμε να βοηθάμε τις μητέρες ή τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια που έχουν υιοθετήσει παιδί να το προσέχουν ενώ λείπουν στη δουλειά (συλλογικό baby-sitting).

11. Θα μπορούσαμε όλοι οι κάτοικοι της πολυκατοικίας μας να βάλουμε λεφτά για να έχουμε μια κοινή σύνδεση στο διαδίκτυο μεγάλης ταχύτητας (πχ μισθωμένη γραμμή). Θα μπορούσαμε επίσης όλοι οι κάτοικοι της πολυκατοικίας μας να δημιουργήσουμε ένα τοπικό δίκτυο των υπολογιστών μας έτσι ώστε να μοιραζόμαστε αρχεία (file-sharing) ή να έχουμε ηλεκτρονική συνεργασία μεταξύ μας ανεξάρτητα από το διαδίκτυο. Επίσης, αν μεταξύ μας υπάρχει κάποιος ραδιοερασιτέχνης, θα μπορούσαμε όλοι οι κάτοικοι της πολυκατοικίας μας να μεταδίδουμε δικό μας ραδιοφωνικό πρόγραμμα κάποια συγκεκριμένη ώρα και μέρα όπου ο κάθε κάτοικος θα μιλάει για κάποιο θέμα που τον ενδιαφέρει. Επίσης θα μπορούσαμε στο διαδίκτυο να φτιάξουμε ένα blog της πολυκατοικίας μας όπου θα δημοσιεύουμε κοινές απόψεις της συνέλευσης της πολυκατοικίας μας, τα νέα μας, κλπ.

12. Αφού θα τα έχουμε κάνει όλα αυτά και θα έχουμε γνωριστεί, θα έχει αναπτυχθεί το αίσθημα της συλλογικότητας μέσα μας, θα έχουμε εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο, τότε θα μπορούσαμε να συζητήσουμε για το θέμα της έστω και μικρής οικονομικής ανισότητας μεταξύ των κατοίκων της πολυκατοικίας μας. Δηλαδή, μπορεί ο κάτοικος του πρώτου ορόφου να έχει μια δουλειά με μισθό 800 ευρώ και ο κάτοικος του ρετιρέ να έχει μια δουλειά με μισθό 1800 ευρώ. Δεν είναι άδικο όμως να υπάρχει οικονομική ανισότητα, έστω και μικρή, μεταξύ φίλων και μελών της ίδιας συλλογικότητας; Θα μπορούσαμε λοιπόν όλοι μαζί να συμφωνήσουμε κάποιον τρόπο ώστε οι κάτοικοι της πολυκατοικίας με υψηλότερο εισόδημα να βοηθήσουν ώστε να μειωθεί και να εξαλειφτεί η οικονομική ανισότητα μέσα στη πολυκατοικία μας. Για αρχή θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε στη σύσταση ενός κοινού ταμείου όπου θα βάζουμε το μισό μισθό μας (όποιος παίρνει 800 θα βάζει 400, κι όποιος παίρνει 1800 θα βάζει 900) και με τα χρήματα που συγκεντρώνονται σε αυτό το ταμείο θα πληρώνουμε τους λογαριασμούς ΔΕΗ-ΟΤΕ-ΕΥΔΑΠ και τα έξοδα σούπερμάρκετ όλων των κατοίκων της πολυκατοικίας μας που συμμετέχουν στο ταμείο αυτό (ιδεατά όλους). Αργότερα θα μπορούσαμε όλα τα χρήματα του μισθού μας να τα βάζουμε στο ταμείο και όλη η οικονομική μας ζωή να είναι συλλογική, δηλαδή να αποφασίζουμε από κοινού στη συνέλευση της πολυκατοικίας μας τί ψώνια χρειαζόμαστε από το σούπερμάρκετ, τί έπιπλα και άλλα αγαθά χρειάζονται οι κάτοικοι της πολυκατοικίας μας, κλπ. Έτσι θα εξαλειφόταν ο οικονομικός ανταγωνισμός και η ανισότητα που είναι και η αιτία της κοινωνικής μας αποξένωσης.

Αφού τα πράξουμε όλα αυτά και δούμε οτι πραγματικά δουλεύουν και βελτιώνουν τη ζωή μας ψυχικά και υλικά, τότε θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε και άλλες πολυκατοικίες να ακολουθήσουν το δικό μας παράδειγμα, και σιγά-σιγά αυτό το ήθος της συλλογικότητας να διαχυθεί σε όλη τη κοινωνία ώστε να γίνουμε πλέον ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ και όχι απλά μια μάζα ανθρώπων που πηγαίνουν στη δουλειά το πρωί και όταν τελειώσουν κάθονται στο καναπέ και βλέπουν τηλεόραση μέχρι να πεθάνουν...

του Στέλιου Ζορμπά

Αναδημοσίευση από Athens.Indymedia.org  

και http://eagainst.com/

Αυτονομία - Άμεση Δημοκρατία

Η ατομική διάσταση της αυτονομίας

Στην προσπάθειά μας να ορίσουμε τι είναι το αυτόνομο άτομο, θα επιχειρήσουμε να δείξουμε αρχικά τι είναι το αντίθετό του, το ετερόνομο άτομο δηλαδή.

 

Ετερόνομο ή αλλοτριωμένο είναι εκείνο το άτομο που οι συνειδητές πράξεις του είναι αποτέλεσμα ασυνείδητων ψυχικών διεργασιών όπως απωθημένα βιώματα, στην λογική ότι το παρελθόν κάθε ατόμου είναι παρόν μέσα στο παρόν, όσο και της εξουσίας που του ασκείται από τις κοινωνικές επιταγές/πρότυπα/θεσμούς. Συνοπτικά η ξένωση/ετερονομία είναι μια κατάσταση όπου το άτομο (το Εγώ) βρίσκεται υπό το κράτος του λόγου του Άλλου (ενορμήσεις και κοινωνικές επιταγές). Ο Φρόιντ είχε πει πως ο βασικός στόχος της ψυχανάλυσης συνοψίζεται στην εξής φράση «όπου είναι Αυτό, Εγώ πρέπει να γίνω», υποδηλώνοντας πως το Εγώ πρέπει να κυριαρχήσει πάνω στις ψυχικές ενορμήσεις και να τις καθυποτάξει, ώστε να αποκατασταθεί η πλήρης ευσυνειδησία του υποκειμένου. Ωστόσο ο Κορνήλιος Καστοριάδης τονίζει πως αυτή η κατάσταση είναι α-πραγματική, μιας και το υποκείμενο δεν πρόκειται ποτέ να καθυποτάξει τις απερίσταλτες ψυχικές δυνάμεις του, συμπληρώνοντας έτσι το πρόταγμα του Φρόιντ με την φράση: «όπου Εγώ είμαι, Αυτό πρέπει να αναδυθεί», αποσκοπώντας έτσι σε μια αλλαγή σχέσης μεταξύ του ατόμου και του φαντασιακού του, με την χαλαρή έννοια, σε ένα είδος διαλόγου και δημιουργικής αλληλεπίδρασης μεταξύ του Εγώ και του λόγου του Άλλου, όπου το άτομο δεν θα τον εκλαμβάνει πλέον ως ολοκληρωτικό και «ιερό», αλλά θα είναι σε θέση να τον αμφισβητήσει.

Αυτό πρακτικά τι σημαίνει; Σημαίνει πως το άτομο θα είναι σε θέση αρχικά να αντιμετωπίζει το παρελθόν του, αναγνωρίζοντας τα απωθημένα βιώματά του και φέρνοντάς στην συνείδηση. Επιπλέον, θα είναι σε θέση να θέτει υπό αμφισβήτηση τις κληρονομημένες παραστάσεις της κοινωνίας και τους θεσμούς της, ιδιότητα αναγκαία για κάθε άνθρωπο που θέλει να λέγεται πολίτης, αλλά όχι ικανή μιας και προϋποθέτει και την απελευθέρωση από την εξουσία του παρελθόντος, όπως αναφέραμε παραπάνω. Η απελευθέρωση της δημιουργικότητας, συνέπεια της κατάστασης της αυτονομίας ως διάρρηξης του εγκλεισμού, και της πνευματικής απελευθέρωσης του ατόμου είναι εκείνα τα στοιχεία που μια κοινωνία που είναι ή θέλει να λέγεται αυτόνομη πρέπει να προωθεί.

Η κοινωνική διάσταση της κοινωνίας

Σε αντιστοιχία με το άτομο, κάθε κοινωνία αυτοθεσμίζεται, δηλαδή, δημιουργεί έναν κόσμο φαντασιακών σημασιών, εν ολίγοις, τείνει να θέτει τις βάσεις πάνω στις οποίες ενσαρκώνονται οι κυρίαρχες φαντασιακές σημασίες της (κυρίαρχες αξίες), δηλαδή ο απερίσταλτος πυρήνας νοηματοδότησης της κοινωνίας που την καθιστά κάτι πολύ περισσότερο από ένα πεπερασμένο άθροισμα ατόμων. Ένα παράδειγμα: το πέρασμα από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό που είχε ως αποτέλεσμα, την αλλαγή των κυρίαρχων αξιών. Από εκεί, λοιπόν, που κυρίαρχη αξία (φαντασιακό) στις φεουδαρχικές κοινωνίες ήταν η «κατοχή ευγενών τίτλων», με το ξέσπασμα της Βιομηχανικής Επανάστασης και της ανάπτυξης της καπιταλιστικής παραγωγής, έχουμε ως κεντρική αξία την «κατοχή κεφαλαίου και εργασίας» (homo oeconomicus­) σε συνδυασμό με την αντίληψη περί κυριαρχίας του ανθρώπου πάνω στην φύση. Εφόσον, λοιπόν, κάθε κοινωνία αυτοθεσμίζεται, υπερβαίνει κάθε άλλη δραστηριότητα, όπως η οικονομία, η παραγωγή, η εργασία…

Η ίδια η κοινωνία, όμως, δεν γνωρίζει ότι η θέσμιση είναι δικό της έργο, αλλά ενός άλλου (των προγόνων, των νόμων της ιστορίας, του θεού, του κόμματος κλπ), με αποτέλεσμα να αλλοτριώνεται στους ίδιους της τους θεσμούς. Σε αυτές τις περιπτώσεις η σχέση της κοινωνίας με το παρελθόν βιώνεται φαντασιακά, είναι διαταραγμένη, διαστρεβλωμένη, ενώ αυτό την ίδια στιγμή αποτελεί τις περισσότερες φορές κύρια πηγή σημασιοδότησης και έμπνευσης (πχ οι σχέση των νεοελλήνων με το αρχαίο παρελθόν ή πολιτικών κομμάτων αντίστοιχα με εξιδανικευμένα περασμένα μεγαλεία..).

Αυτόνομη είναι λοιπόν η κοινωνία η οποία θα είναι σε θέση να αναγνωρίζει πως η θέσμιση είναι δικό της έργο, πως δεν υπάρχει εξωκοινωνική πηγή ως εγγυήτρια ενός κάποιου τέλους και που έχει αποκαταστήσει μια υγιή και δημιουργική σχέση με το παρελθόν της και την κληρονομιά της. Είναι η διαρκής κοινωνική μεταβολή προς όφελος της ίδιας της κοινωνίας και όχι προς όφελος των θεσμών, που τις περισσότερες φορές οδηγεί στην αποδοχή της νομιμοποιημένης εξουσία μιας μικρής ομάδας ανθρώπων. Είναι η διαρκής κοινωνική μεταβολή που στοχεύει στην εξάλειψη κάθε μορφής κυριαρχίας ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο και στη φύση, εξάλειψη κάθε μορφής ιεραρχίας, προώθηση της αλληλεγγύης, της ατομικής αυτονομίας και της υπευθυνότητας ως κυρίαρχες σημασίες.

Για να επιτευχθεί ο ριζικός μετασχηματισμός της κοινωνίας, απαιτείται η δημιουργία μιας δομής που θα ξεπεράσει (και όχι θα ανατρέψει πλέον) το παλιό πολιτικό σύστημα. Στοχεύοντας, λοιπόν, προς μια κοινωνία αυτόνομη, ερχόμαστε σε ρήξη με κάθε είδους κοινωνικό συντηρητισμό και πάσης φύσεως ντετερμινιστική ιδεολογία (π.χ εθνικισμό, θεοκταρισμό…) θέτοντας την θέσμιση της κοινωνίας ως πρωταρχικό στόχο για την κοινωνική μεταστροφή, και όχι κάποιο την οικονομία, την παραγωγή και την εργασία.

Η Άμεση Δημοκρατία !!!

 

Η άμεση δημοκρατία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά ένα μέσο ή ακόμα καλύτερα, ένας τρόπος, μια δυνατότητα προκειμένου να κατανοήσουμε πως εμείς οι ίδιοι μπορούμε να δημιουργούμε τους νόμους (αυτονομία). Στην άμεση δημοκρατία, όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται ά μ ε σ α από εμάς τους ίδιους (είτε μέσω λαϊκών συνελεύσεων, είτε άλλων φορέων). 

Ο πολίτης συμμετέχει όχι μόνο στην εκτέλεση των αποφάσεων αλλά, πάνω απ’ όλα, στην λήψη αυτών. Η άμεση δημοκρατία λειτουργεί επίσης και ως μέθοδος αυτοεξέλιξης: κρίνοντας πως κάποιες από τις επιλογές μας είναι λανθασμένες, έχουμε κάθε δυνατότητα επέμβουμε και να τις αλλάξουμε. Η άμεση δημοκρατία, ως πολίτευμα, αποσκοπεί στον διαμοιρασμό της εξουσίας προς όλους τους πολίτες σε ίσα κομμάτια, συμβάλλοντας έτσι στην αποφυγή ακραίων ταξικών διαχωρισμών: η πολιτική ανισότητα γεννά την οικονομική ανισότητα. Για παράδειγμα: ο διαμοιρασμός ενός χωραφιού σε δυο ίσα μέρη, προϋποθέτει ισότητα σε ότι αφορά την διαδικασία που θα ακολουθήσουν οι δύο ενδιαφερόμενοι, προκειμένου να το μοιράσουν δίκαια στους εαυτούς τους. Εάν ο ένας από τους δύο κατέχει περισσότερη εξουσία, τότε έχει και τη δυνατότητα να διαλέξει το μεγαλύτερο κομμάτι (περισσότερη εξουσία=περισσότερη ισχύ και, συνεπώς, κυριαρχία έναντι άλλων). Σε αντίθεση, η άμεση δημοκρατία, μέσω της ισόβαθμης συμμετοχής όλων των ανθρώπων στην λήψη των αποφάσεων, θα μπορούσε να αποτρέψει τέτοια φαινόμενα. Ως εκ τούτου, το ζήτημα που θέτουμε είναι πολιτικό-θεσμικό και όχι απλά οικονομικό.

Με βάση τα παραπάνω, λοιπόν, αυτό που κατανοούμε, είναι ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία ή διαφορετικά, η κατ’ επίφαση δημοκρατία, ανήκει πλέον στην ιστορία. Θα ήταν ορθότερο να την ονομάζαμε φιλελεύθερη ολιγαρχία, εφόσον κάτω από αυτές της συνθήκες «άρχουν οι λίγοι», οι λίγοι αντιπρόσωποι, που ελάχιστα κατανοούν τις ανάγκες της κοινωνίας. Όπως είναι κατανοητό, δεν είναι δυνατόν να συνυπάρξουν κοινοβουλευτικοί θεσμοί (πολιτικά κόμματα, κεντρική εξουσία, κράτος και καπιταλισμός) σε μια αμεσοδημοκρατική κοινωνία, όπου βασικός της οργανωτικός πυρήνας δεν είναι άλλος παρά η άμεση συνεύρεση των πολιτών, σε τοπικό κυρίως επίπεδο, με σκοπό την λήψη αποφάσεων.

Αναδημοσίευση απο : http:// eagainst.com/

Πώς να υπερασπιστούμε την Επανάσταση – Errico Malatesta

Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα από το “Malatesta: His Life & Ideas” του Vernon Richards.London: Freedom Press, 1993, αναδημοσιευμένο στο prole.info.

Η επανάσταση που επιθυμούμε συνίσταται στην απαλλοτρίωση της εξουσίας και του πλούτου απ’ τους σημερινούς κατόχους τους, και τη διάθεση της γης και των παραγωγικών μέσων, και όλου του υπάρχοντος πλούτου στη διάθεση των εργαζομένων, δηλαδή του καθένα, μιας και αυτοί που δεν εργάζονται θα πρέπει να εργαστούν. Και οι επαναστάτες, θα πρέπει να υπερασπιστούν αυτήν την επανάσταση, εξασφαλίζοντας ότι κανένα υποκείμενο, άτομο, κόμμα ή κοινωνική τάξη, δε θα βρει την ευκαιρία να εγκαθιδρύσει μια κυβέρνηση και να αποκαταστήσει τα προνόμια παλιών ή νέων αφεντικών…

Η παρισινή Κομμούνα και η Κροστάνδη

Ένα κείμενο του Αλ. Μπέρκμαν του 1931

Ο Μάρτης είναι ένας ιστορικός μήνας: έχει παίξει συχνά πολύ σημαντικό ρόλο στον αγώνα της ανθρωπότητας ενάντια στις δυνάμεις της άγνοιας και της καταπίεσης. Αλλά το πιο σημαντικό γεγονός του Μάρτη της εποχής μας είναι συγκριτικά πρόσφατο. Έλαβε χώρα στη Ρωσία μόλις πριν από δέκα χρόνια, το 1921, και είναι γνωστό ως η Εξέγερση της Κρονστάνδης.
Ο Μάρτης είναι ένας ιστορικός μήνας: έχει παίξει συχνά πολύ σημαντικό ρόλο στον αγώνα της ανθρωπότητας ενάντια στις δυνάμεις της άγνοιας και της καταπίεσης. Αλλά το πιο σημαντικό γεγονός του Μάρτη της εποχής μας είναι συγκριτικά πρόσφατο. Έλαβε χώρα στη Ρωσία μόλις πριν από δέκα χρόνια, το 1921, και είναι γνωστό ως η Εξέγερση της Κρονστάνδης.

Πολλά από τα χαρακτηριστικά της θυμίζουν μια άλλη ιστορική εξέγερση, αυτή του παρισινού προλεταριάτου στα 1870, γνωστής ως Κομμούνα του Παρισιού. Ο Μάρτης είναι η επέτειος τόσο της Παρισινής Κομμούνας όσο και της Εξέγερσης της Κρονστάνδης και είναι αξιοσημείωτο ότι τα δύο αυτά μεγάλα γεγονότα γιορτάζονται την ίδια περίοδο.

Χρησιμοποιώ τον όρο “γιορτάζονται” με επιφύλαξη. Γιατί παρ' όλο που τόσο η Κρονστάνδη όσο και η Κομμούνα έληξαν ως φοβερές τραγωδίες, και οι δύο ξεχωρίζουν στην ιστορία του προλεταριάτου ως συνταρακτικοί και μνημειώδεις αγώνες υπέρ της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Είναι φάροι που σκορπίζουν ελπίδα και κουράγιο στο δρόμο προς τη χειραφέτηση. Τόσο η Κρονστάνδη όσο και η Κομμούνα, πράγματι απέτυχαν ως προς τους στόχους τους, αλλά και μόνο το γεγονός πως υπήρξαν και πάλεψαν με ηρωισμό για τις επαναστατικές ιδέες, αποτελεί μια διαρκή πηγή έμπνευσης για τους καταπιεσμένους και τους απόκληρους του κόσμου.

Κίνηση Πολιτών Κορυδαλλού: Εκδήλωση της Κίνησης Πολιτών για την Οικονομική Κρ...

Κίνηση Πολιτών Κορυδαλλού: Εκδήλωση της Κίνησης Πολιτών για την Οικονομική Κρ...

Keratea ART Resistance Fest - April 2011

Moments from the ART Resistance Festival, organised during April, nearby Keratea village, in the barrigades of Lavriou Avenue ... in the road to freedom, direct democracy, autonomy, social justice and the final fight against ... Barbarism ... in other words the ideal Anarchists' community ...

from Keratea with Love !

Προκύρηξη Επαναστατικής Οργάνωσης 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, 20-11-90

Δυστυχώς επιβεβαιώνεται και πάλι ότι κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Στη σημερινή μας ενέργεια πυροδοτήσαμε με τηλεχειρισμό, τρεις εκτοξευτές μπαζούκας που βρίσκονταν μέσα σε αυτοκίνητο. Οι 3 ρουκέτες των 2,36 ιντσών έπληξαν τη θωρακισμένη Μερσεντές του μαφιόζου, γκάγκστερ Βαρδή Βαρδινογιάννη αλλά δυστυχώς δεν είχαν το αποτέλεσμα που αναμέναμε λόγω της πολύ ισχυρής θωράκισης της Μερσεντές. Οι ρουκέτες δεν έπληξαν κανένα τρίτο περαστικό, ακριβώς όπως το είχαμε προβλέψει. Άλλωστε η ενέργεια μας θα μπορούσε να είχε γίνει την περασμένη βδομάδα, αλλά ακυρώθηκε δύο φορές, γιατί τη μια συζητούσαν δίπλα οι φορτηγατζήδες και την άλλη υπήρχαν δύο περαστικοί δίπλα στο παγιδευμένο αυτοκίνητο, τη στιγμή ακριβώς που πέρασε ο Βαρδινογιάννης.

Παράλληλα πυροδοτήσαμε αμέσως μετά μια μικρή βόμβα που βρίσκονταν μέσα στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου και περιείχε αρκετά καπνογόνα για να δημιουργηθεί σύγχυση στους τρεις σωματοφύλακες του δεύτερου BMW που ακολουθούσε το Βαρδινογιάννη, πράγμα που πέτυχε απόλυτα.

Όσον αφορά τον οδηγό-σωματοφύλακα και το σωματοφύλακα που βρίσκονταν στη Μερσεντές του Βαρδινογιάννη τους είχαμε προειδοποιήσει. Στην πρόσφατη ενεργεία εμπρησμών στην Εκάλη γράφαμε: «προειδοποιούμε όλους όσους δουλεύοντας σαν ιδιωτικοί αστυνομικοί προστατεύουν τις περιουσίες — κτίρια, χρήματα — όλων αυτών των απατεώνων φοροκλεπτών και ληστών του λαού. Η δουλειά τους είναι όμοια μ' αυτή των φυλάκων και προστατών του Κοσκωτά. Όσο είναι λοιπόν ακόμη καιρός ας αλλάξουν επάγγελμα βρίσκοντας μια πιο τίμια δουλειά.

»Αλλιώς για οτιδήποτε τους συμβεί στο μέλλον, μόνοι υπεύθυνοι θά'ναι οι ίδιοι και το βρώμικο επάγγελμα πού'χουν διαλέξει.»

20-11-90

17Ν

Υ.Γ. Αφού οι διάφορες χαφιέδικες μυστικές υπηρεσίες απέτυχαν τουλάχιστον μέχρι στιγμής στο μόνιμο στόχο τους ν' απαγορεύσουν τη δημοσίευση των προκηρύξεων της 17Ν, επέλεξαν το μόνο δρόμο που τους έμενε, τον κλασικό προβοκατόρικο που χρησιμοποιείται ενάντια σε αναγνωρισμένα επαναστατικά κινήματα με κύρος, απήχηση και πολιτική επιρροή. Κατασκεύασαν μια δικιά τους 17Ν, που παρουσιάζουν με συνεχή εξώφθαλμα ψέματα —όπως αυτό της γραφομηχανής — σαν δήθεν «διάσπαση» λόγω διαφωνιών. Στέλνουν προκηρύξεις χτυπημένες απλώς με γραφομηχανή της ίδιας μάρκας με τη οικία μας, για τις οποίες οι ίδιοι οι συντάκτες τους αποφαίνονται ότι είναι γνήσιες ενώ γνωρίζουν ότι οι γραφομηχανές είναι διαφορετικές.

Κάνοντας το όμως, και φτάνοντας σ' αυτό το έσχατο μέσον, απ τη μια αναγνωρίζουν έμμεσα ότι η μόνη αληθινή, φερέγγυα πολιτική φωνή, η μόνη υπαρκτή πολιτική αντιπολίτευση στη " γενική επίθεση του σάπιου και διεφθαρμένου καθεστώτος της λούμπεν καπιταλιστικής τάξης ενάντια στους εργαζόμενους είναι αυτή της 17Ν και ότι ο πρώτος στόχος τους είναι να χτυπηθεί αυτή η εγκυρότητα του πολιτικού της λόγου, να δημιουργηθεί σύγχηση γύρω απ' το πολιτικό-ιδεολογικό περιεχόμενο του, σε πλατιά λαϊκά στρώματα. Σύγχυση που θα γίνει ακόμη μεγαλύτερη όταν οι προβοκάτορες-χαφιέδες θα προχωρήσουν σε ενέργειες, αφού θάναι πια ο μόνος τρόπος για να προσπαθήσουν να πείσουν ότι είναι υπαρκτοί.

Απ' την άλλη καταρρίπτουν με μιας όλες τις φήμες που το ίδιο το καθεστώς κυκλοφορεί, με πρωτοστατούντες τους διάφορους ρεφορμιστές αριστερούς και Κουκουέδες με την αντιδραστική και αστυνομικίστικη αντίληψη της ιστορίας, ότι πίσω απ' τη 17Ν βρίσκονται διάφορες δυτικές μυστικές υπηρεσίες, αφού αναγνωρίζουν έμμεσα ότι η 17Ν είναι γνήσια επαναστατική πολιτική δύναμη, τελείως καθαρή, και αναγκάστηκαν να κατασκευάσουν μια δικιά τους πλαστή βρώμικη για να τη χτυπήσουν.

Ας προσθέσουμε εδώ και την κατάρριψη ενός άλλου μύθου, τον οποίο έχουν καλλιεργήσει οι φυλλάδες της δεξιάς αλλά και ορισμένοι αγύρτες «αντιεξουσιαστές» ότι πίσω απ' τη 17Ν βρίσκεται η KGB ή άλλες θυγατρικές της μυστικές υπηρεσίες χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και η μετατροπή της KGB σε σφογγοκολάριο της CIA, οδήγησε στο καθαρό ξεπούλημα και κάρφωμα από την KGB στην CIA σειράς επαναστατικών κινημάτων του Τρίτου Κόσμου. Αν λοιπόν η KGB διέθετε έστω και τα ελάχιστα στοιχεία για την 17Ν, της οποίας επί πλέον η πολιτική δραστηριότητα γίνεται στη Δυτική Ευρώπη και όχι στο Τρίτο Κόσμο, αν είχε και την παραμικρή έστω και έμμεση σχέση μαζί της, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι θα μας είχε καρφώσει προ πολλού με αποτέλεσμα νάμαστε σήμερα όλοι πιασμένοι, αφού η σημερινή KGB δεν θάχε καμιά ευθύνη παρά μόνο η παλιά σταλινική.

Όσον αφορά την τελευταία προκήρυξη των χαφιέδων δυο σημεία και πάλι βγάζουν μάτι. Ο προβοκάτορας-χαφιές υπερίσχυσε και καπέλωσε τον δήθεν «προπαγανδιστή» αποκαλύπτοντας την ταυτότητα του. Μόνο ένας χαφιές-προβοκάτορας των μυστικών υπηρεσιών θα μπορούσε να γράφει για «ένα φτωχό στέκι μπουκαδόρων και πρεζάκηδων» και να χαρακτηρίσει το Μαζοκόπο «χαφιέ» της ασφάλειας που είχε στρατολογηθεί με το μήνα εδώ και δύο χρόνια. Η αναφορά τέλος στη πυρκαγιά στο Δημόκριτο και η απόδοση της σε δήθεν ενέργεια της 17Ν δείχνει ότι ο συντάκτης όχι μόνο είναι χαφιές και προβοκάτορας αλλά επί πλέον ότι είναι τελείως ξένος και άσχετος με την ελληνική πραγματικότητα. Δείχνει ότι βγαίνει κατ' ευθείαν απ' τα στρατηγεία της CIA στις ΗΠΑ.

Μόνο ένας διεστραμένος εγκέφαλος πράκτορα της CIA που θεωρεί φυσική, λογική και ουμανιστική δολοφονία με μιας 80.000 ανθρώπων με μια ατομική βόμβα, τη γενοκτονία πληθυσμών του Τρίτου Κόσμου με βομβαρδισμούς αμάχων και χημικά όπλα προς δόξα της ιερότητας της ανθρώπινης ζωής, την προγραματισμένη σίγουρη δολοφονία πάνω από 100.000 ανθρώπων την πρώτη μέρα του προετοιμαζόμενου πολέμου στο Ιράκ (κι αυτοί οι άνθρωποι εμάς αποκαλούν τρομοκράτες), τη φημολογούμενη ρίψη ατομικής βόμβας περιορισμένης ισχύος στη Βαγδάτη, θα μπορούσε να διανοηθεί και να αποδόσει σε επαναστάτες την τυχαία πυρκαγιά του Δημόκριτου. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μόνο εγκληματίες και φονιάδες αλλά δεν υστερούν σε τίποτε απ' τους δικούς μας σε ηλιθιότητα και σε ανικανότητα.

Εδώ αντιλαμβανόμαστε τη βαθύτερη σκοπιμότητα της προβολής δεκάδων αμερικανικών σήριαλ τη βδομάδα από το φασιστικό κανάλι της CIA Αντένα και τα υπόλοιπα κανάλια. Η δημιουργία στη συνείδηση του κόσμου μιας εικόνας, ενός ίματζ του αμερικάνου μπάτσου, χαφιέ, πράκτορα πούναι εντελώς αντίθετη απ την πραγματική.

Τέλος να μην παραλείψουμε να πούμε ότι μερίδα του λεγόμενου δημοκρατικού τύπου μας διασκέδασε αρκούντως με την υποκρισία . και τον ταρτουφισμό της. Ενώ όλοι οι συντάκτες και δημοσιογράφοι γνωρίζουν καλά ότι η προκήρυξη είναι πλαστή και χαφιέδικη, το παίζουν φαρισαϊκά «αντικειμενικοί», εξετάζοντας δήθεν όλες τις πιθανές και θεωρητικές εκδοχές, ενώ σαν χαφιέδικη προκήρυξη θάπρεπε να τη θεωρούν αφερέγγυα. Μ' αυτό τον τρόπο αυτοί οι πρωταθλητές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας παραμυθιάζουν συνειδητά και εμπαίζουν με τον πιο χονδροειδή τρόπο τους' αναγνώστες τους.