Libertarias - English subtitles (1996 - Vicente Aranda) from Stuart Christie on Vimeo.

Για την Άμεση Δημοκρατία στους χώρους εργασίας

Η Άμεση Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια τεχνική διαβούλευσης και απόφασης, ούτε στενά πολιτειακό και συνταγματικό ζήτημα. Είναι ένα ριζικά διαφορετικό από το υπάρχον μοντέλο πολιτικής, που επιχειρεί να υπερβεί κάθε μορφή κομματικής και ιδεολογικής αλλοτρίωσης, ιεραρχίας και αντιπροσώπευσης, επανασυστύνοντας την πολιτική ως συνεργασία πρόσωπο με πρόσωπο, όπως στις πλατείες, ως δημιουργία και υπεράσπιση των «κοινών». Είναι ένα μοντέλο αυτοκυβέρνησης απευθείας από την κοινωνία, με την κοινωνία και για την κοινωνία.

Από αυτή την άποψη συνδέεται οργανικά με το ερώτημα της αναδιάρθρωσης ολόκληρης της ζωής μας, της δημιουργίας των κοινών βάσεων μιας νέας ζωής έξω από εξουσιαστικές, αγοραίες και εκμεταλλευτικές δομές. Άλλωστε μόνο τότε μπορούν να αποκτήσουν πραγματικό «υλικό» περιεχόμενο οι αξίες της Άμεσης Δημοκρατίας για ισότητα, αλληλεγγύη, δικαιοσύνη, ελευθερία. Γιατί όσο οι συνθήκες της παραγωγής αγαθών και της κάλυψης των αναγκών μας παραμένουν εγκιβωτισμένες σε σχέσεις ανισότητας, δεσποτείας, καταναγκασμού και αλλοτρίωσης ένα «δίκαιο της ισότητας» δε θα κάνει τίποτε άλλο παρά να αναπαράγει την ανισότητα και τις εξουσιαστικές σχέσεις.

Το ερώτημα ποιος παράγει, γιατί παράγει, πώς παράγει, πόσα παράγει, είναι κομβικό στο πλαίσιο της Άμεσης Δημοκρατίας. Μέχρι τώρα το ερώτημα αυτό δεν τίθεται καν· ο «οικονομικός αυτοματισμός» της ιδιοκτησίας και της αγοράς τα έχει αναλάβει όλα πριν από εμάς για εμάς, και κυρίως εναντίον μας. Κι όμως, τι πιο βασικό για μια κοινωνία από τον από κοινού προσδιορισμό των αναγκών μας και του τρόπου της ικανοποίησής τους; Χωρίς τη δυνατότητα να αποφασίζουμε εμείς γι’ αυτό και να δημιουργούμε τα κοινά μέσα για την υλοποίηση αυτής της απόφασης, η όποια δραστηριότητά μας μετατρέπεται σε μια αλλότρια και εχθρική δύναμη απέναντί μας. Γι’ αυτό σήμερα ο κοινωνικός πλούτος που δημιουργούμε δεν ανήκει σε μας αλλά συγκεντρώνεται στα χέρια των οικονομικών ολιγαρχιών, στερώντας ακόμη κι αυτά τα μέσα επιβίωσης από τη μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων του πλανήτη και οδηγώντας σε ανεπίστρεπτες οικολογικές καταστροφές.

Ας ξαναρχίσουμε, λοιπόν, από εκεί που ξεκίνησε η «πολιτική οικονομία» που νομιμοποίησε εν είδει φυσικού νόμου την ιδιοκτησία, την ανισότητα και την εκμετάλλευση. Δεν είναι φυσικός νόμος κάποιοι λίγοι να κατέχουν τα μέσα παραγωγής και οι περισσότεροι να διαθέτουν μόνο τη εργασιακή τους δύναμη προς εκμετάλλευση. Δεν είναι φυσικός νόμος η μετατροπή της δημιουργικής δραστηριότητας του ανθρώπου σε εργασία για την εξασφάλιση της επιβίωσής του. Δεν είναι φυσικός νόμος να υπάρχει διεύθυνση και δεσποτεία, μέσω των τεχνικών, επιστημονικών και διοικητικών ιεραρχιών, πάνω στη δραστηριότητα του ανθρώπου και της κοινωνίας. Δεν είναι φυσικός νόμος το να γίνεται ο προσδιορισμός των αναγκών μας από δυνάμεις έξω από εμάς, που έχουν ως μοναδικό κριτήριό τους το κέρδος, και η κάλυψη αυτών των αναγκών να επαφίεται στις απρόσωπες, αφηρημένες δυνάμεις του χρήματος. Όλα αυτά δεν είναι παρά επιλογές που μας έχουν επιβληθεί από τις ολιγαρχίες της ιδιοκτησίας και του πλούτου, επιλογές που αναπαράγουν τη θέση τους και υπεξαιρούν τη δυνατότητά μας για ατομικό και κοινωνικό αυτοκαθορισμό.

Από τότε που η οικονομία διαχωρίστηκε από το σύνολο των κοινωνικών δραστηριοτήτων και επιβλήθηκε ως ο μοναδικός ηγεμόνας πάνω σε όλες τις πτυχές της ζωής, όλα έγιναν οικονομία. Ο χρόνος έγινε χρήμα, η εργασία εμπόρευμα, η επιβίωση αγορά, ακόμη και ο ίδιος ο άνθρωπος έγινε homo oeconomicus και παραγωγός-καταναλωτής, ένα συμφεροντολογικό πλάσμα που όλη του η ζωή είναι τάχα ένας υπολογισμός κόστους-οφέλους, κέρδους και ζημιών, και που όλο του το νόημα έχει συρρικνωθεί στην ικανότητά του να δουλεύει. Η ιστορία απέκτησε, επίσης, νόημα ως διαρκής «εκσυγχρονισμός», δηλαδή ως απεριόριστη ανάπτυξη εμπορευμάτων, και ολόκληρη η βιόσφαιρα μετατράπηκε σε «οικονομικό πόρο» προορισμένο να τροφοδοτεί μέχρι εξαντλήσεως αυτήν την αέναη ανάπτυξη.

Η οικονομία γιγαντώθηκε και η κοινωνία συρρικνώθηκε. Τα «δικαιώματα» της παραγωγής, της ιδιοκτησίας, της αγοράς, ορθώθηκαν πάνω από κάθε άλλο δικαίωμα, μετατρέποντας σε «πουκάμισο αδειανό» όλες τις διακηρύξεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αντιμετωπίζοντας την κοινωνία ως ορυχείο εξόρυξης πλούτου και ισχύος. Οι αξίες της Άμεσης Δημοκρατίας, η ισότητα, η αλληλεγγύη, η δικαιοσύνη και η ελευθερία, δεν μπορούν να ριζωσουν σε αυτή τη «γη της επαγγελίας» όπου η κυριαρχία πάνω στον άνθρωπο και τη φύση είναι το μόνο που μπορεί να φυτρώσει. Για να υπάρξει η Άμεση Δημοκρατία στην πλήρη της έννοια χρειάζεται όχι μόνο να ξαναπάρει στα χέρια της η κοινωνία την οικονομία αλλά και να τη συρρικνώσει σε διαστάσεις που θα ανταποκρίνονται σε ανθρώπινα μέτρα, κοινωνικούς στόχους και περιβαλλοντικές δεσμεύσεις. Και παράλληλα να επανατοποθετήσει τον άνθρωπο, το κοινωνικό άτομο με όλες τις πολύμορφες δυνατότητές του, ως μέτρο κάθε αξίας και κάθε πλούτου.

Σε μια τέτοια βάση, όλοι οι πόροι της κοινής μας ζωής και τα μέσα ικανοποίησης των κοινών αναγκών μας δε μπορεί παρά να είναι κοινά, έξω από κάθε ιδιοκτησία και ατομική εκμετάλλευση, στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας που αδιαμεσολάβητα αποφασίζει για την ισότιμη για όλους, και με σεβασμό στο περιβάλλον, διάθεσή τους. Χωρίς την κοινωνική «ιδιοκτησία» και αυτοδιαχείριση αυτών των πόρων και μέσων δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστικά πολιτική κοινότητα ίσων και ελεύθερων.

Αυτή η κοινωνικοποίηση, όμως, δε σημαίνει ότι παίρνουμε απλώς στα χέρια μας την παραγωγή όπως είναι σήμερα. Σημαίνει ότι, επιτέλους, μπορούμε να την αλλάξουμε! Είναι φανερό ότι η κάλυψη των κοινωνικών αναγκών σε συνθήκες Άμεσης Δημοκρατίας απαιτεί έναν τριπλό επαναπροσδιορισμό:

- Επαναπροσδιορισμό της παραγωγής και των μέσων και τεχνολογιών της παραγωγής με βάση τους κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς στόχους που θέτει η κοινότητα της Άμεσης Δημοκρατίας. Δεν μπορεί να παραμείνει ως πυρήνας της παραγωγής η εταιρική μορφή, το κέρδος και η παραγωγή εμπορευμάτων για την αγορά. Αντίθετα, πυρήνας της παραγωγής γίνεται τώρα η κάλυψη των αναγκών της κοινότητας και των υποδομών της «κοινότητας των κοινοτήτων». Στη θέση της παραγωγής για την παραγωγή και της κατανάλωσης για την κατανάλωση τίθενται άλλες αξίες-κριτήρια όπως η εγγύτητα των παραγωγικών δραστηριοτήτων στο έδαφος της κοινότητας, η εξοικονόμηση πόρων και ενέργειας, η άμεση ανταλλαγή των προϊόντων έξω από την αγορά, το μοίρασμα του όποιου πλέονάσματος στην κοινότητα.

- Επαναπροσδιορισμό της θέσης του ανθρώπου μέσα στην παραγωγή. Η αυτοδιεύθυνση και η συνεργασία παίρνουν τη θέση των διάφορων ιεραρχιών και διευθυντικών εξουσιών. Η ισότητα, η εναλλαγή καθηκόντων, η εξασφάλιση για όλους διευρυνόμενου ελεύθερου χρόνου, η ανταπόκριση στις ανάγκες της κοινότητας, διαμορφώνουν νέες σχέσεις έξω από το πλαίσιο του ανταγωνισμού, του συντεχνιασμού και των συμφερόντων. Μοναδικό σχεδιαστικό και αποφασιστικό όργανο γίνεται η συνέλευση των εργαζομένων. Η όλη δραστηριότητα εξασφαλίζει την ισότιμη πρόσβαση καθενός στο κοινωνικό προϊόν.

- Επαναπροσδιορισμό της θέσης της παραγωγής μέσα στη συνολική ζωή της κοινότητας. Η παραγωγή αποτελεί ένα μέρος της συνολικής ζωής της κοινότητας και όχι αυτό που επισκιάζει όλα τα άλλα. Στόχος είναι να περιορίζεται όλο και περισσότερο η αναγκαία παραγωγή και να απελευθερώνεται χρόνος για την ενασχόληση με τις κοινωνικές και πολιτικές δραστηριότητες της κοινότητας, αλλά και για την αυτοανάπτυξη και έκφραση του κοινωνικού ατόμου. Η εξασφάλιση της εναλλαγής διάφορων κοινωνικών, πολιτικών, ατομικών δραστηριοτήτων με τις παραγωγικές δραστηριότητες, για όλους, διαμορφώνει έναν πλούτο κοινωνικής και ατομικής ζωής που απελευθερώνει από τις κατηγοριοποιήσεις και τις «ταυτότητες» της καπιταλιστικής κοινωνίας (παραγωγός-καταναλωτής, διανοητική-χειρωνακτική εργασία, εργασία-ελεύθερος χρόνος, κ.ά.) και ταυτόχρονα αλλάζει και το ίδιο το νόημα του πλούτου από κατοχή και κατανάλωση εμπορευμάτων σε ελεύθερη ατομική δημιουργία και κοινωνική συμμετοχή.

Αναδημοσίευση από Babylonia.gr
kai http://eagainst.com/

Η Πολυκατοικία ως Κοινωνικός Αυτοδιαχειριζόμενος Χώρος

Aς κοινωνικοποιήσουμε τις πολυκατοικίες

Σε μια πολυκατοικία κατά κανόνα ζουν άτομα με παρόμοια κοινωνικο-οικονομικά χαρακτηριστικά, άντε το πολύ-πολύ όσοι ζουν στους πάνω ορόφους να είναι λίγο πλουσιότεροι από όσους ζουν στους κάτω ορόφους. Συνήθως τα άτομα που ζουν στη πολυκατοικία ήδη γνωρίζονται έστω και λίγο, και υπάρχει ένας χώρος απο όπου περνάνε όλοι, η είσοδος, όπου συχνά αφήνονται και τα γράμματα και υπάρχει χώρος ανακοινώσεων. Η πολυκατοικία λοιπόν είναι και αυτή ένας χώρος όπου μπορεί να αναπτυχθεί ο κοινωνικός μετασχηματισμός, αρκεί να βρεθεί ένας κάτοικος ανά πολυκατοικία να βοηθήσει τους υπόλοιπους να έρθουν σε επαφή με πιο ανθρώπινες μορφές κοινωνικοποίησης από την αποξένωση που επικρατεί σήμερα.

Όσοι λοιπόν ζείτε σε πολυκατοικίες μπορείτε να κάνετε το εξής απλό ώστε να συμβάλλετε έμπρακτα στην αντιμετώπιση της αποξένωσης και την βελτίωση των κοινωνικών μας σχέσεων:

Γράψτε σε ένα κομμάτι χαρτί μια ημέρα και μια ώρα για συνέλευση όλων των κατοίκων της πολυκατοικίας σε βολικό μέρος, πχ στο σπίτι σας ή σε κάποιο ουδέτερο χώρο και βάλτε την ανακοίνωση στην είσοδο όπου θα την δουν όλοι. Αν μπορείτε χτυπήστε και τα κουδούνια και ενημερώστε προσωπικά σε κάθε διαμέρισμα ώστε να εξασφαλίσετε μεγαλύτερη συμμετοχή. Εξηγήστε οτι έχετε να κάνετε μια πρόταση για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής όλων των κατοίκων της πολυκατοικίας.

Όταν έρθει η ώρα της συνέλευσης, πείτε κάτι εμπνευσμένο από τα παρακάτω με ό,τι αλλαγές, αυτοσχεδιασμούς, και βελτιώσεις μπορείτε να κάνετε:

Σήμερα ζούμε σε μια εποχή όπου οι κοινωνικές μας σχέσεις έχουν αλλοτριωθεί από τον ατομικισμό και την αποξένωση. Ξυπνάμε το πρωί, πάμε στη δουλειά, γυρίζουμε σπίτι και βλέπουμε τηλεόραση, και δεν ξέρουμε τους γείτονές μας, δεν βοηθάμε το συνάνθρωπο που έχει ανάγκη, δεν ξέρει κανείς από τους γείτονές μας τα προσωπικά προβλήματα που ίσως αντιμετωπίζουμε, έχει χαθεί κάθε έννοια εμπιστοσύνης, αλληλεγγύης, ανθρωπιάς, έχει χαθεί η ίδια η έννοια της γειτονιάς. Η οικονομική κρίση μας βρίσκει ευάλωτους στην ανασφάλεια, χωρίς δίκτυα κοινωνικής προστασίας, χωρίς φίλους, χωρίς γείτονες που θα τείνουν ένα χέρι αλληλεγγύης στον άνεργο, στο πεινασμένο, στον ανασφάλιστο που δεν έχει χρήματα να προμηθευτεί φάρμακα, στον έχοντα ανάγκη.

Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την αποξένωση, την ανασφάλεια, το άγχος της οικονομικής κρίσης αν αναπτύξουμε βαθύτερες κοινωνικές σχέσεις, αν ξαναγίνουμε άνθρωποι, και αν συμφωνήσουμε όλες κι όλοι οτι η εποχή που κοιτάγαμε τη πάρτη μας τελείωσε. Εμείς που ζούμε στην ίδια πολυκατοικία νομίζω ήρθε ο καιρός να γνωριστούμε καλύτερα και να γίνουμε ο ένας φίλος και σύμμαχος του άλλου. Ας γίνει η πολυκατοικία μας μια συλλογικότητα και όχι απλά ένα τσουβάλιασμα ατόμων στο ίδιο κτίριο. Γι’αυτό προτείνω όλες κι όλοι όσοι κατοικούμε στη πολυκατοικία μας να συζητήσουμε τις παρακάτω προτάσεις και να συμφωνήσουμε να τις πραγματοποιήσουμε συλλογικά. Ιδεατά θα ήταν τέλειο αν μπορούσαμε να συμφωνήσουμε στα πάντα με ομοφωνία, αλλά αν κάπου ένας κάτοικος διαφωνεί τότε όσοι συμφωνούν μπορούν να προχωρήσουν στην υλοποίηση της πρότασης χωρίς τη συμμετοχή αυτού που διαφωνεί αρκεί η πρόταση να μην επηρεάζει τη ζωή του διαφωνούντα (πχ η οργάνωση ενός κοινού ταμείου δεν ενοχλεί όποιον διαφωνεί και δεν συμμετέχει σε αυτό):

1. Να οργανώνουμε όλοι οι κάτοικοι της πολυκατοικίας ομαδικές εκδρομές ώστε να γλιτώνουμε χρήματα στα εισιτήρια και να αναπτύξουμε το αίσθημα της συλλογικότητας μεταξύ μας.

2. Να οργανώσουμε συλλογικές κουζίνες ή να μαζευόμαστε οι κάτοικοι κάθε ορόφου στη κουζίνα ενός διαμερίσματος για να φτιάχνουμε όλοι μαζί το φαγητό μας.

3. Όσοι κάτοικοι της πολυκατοικίας μας έχουμε ενδιαφέρον για συμμετοχή σε ομάδα αυτομόρφωσης μπορούμε να συναντιόμαστε σε κάποιο διαμέρισμα μια φορά την εβδομάδα και να μελετάμε μαζί κάποιο βιβλίο που μας ενδιαφέρει, να συζητάμε για αυτό, να ανταλλάζουμε απόψεις και γνώσεις που τυχόν έχουμε για το θέμα με το οποίο ασχολείται το βιβλίο. Μπορούμε επίσης να δανείζουμε ή να ανταλλάζουμε βιβλία, δίσκους ή αρχεία μουσικής, κλπ.

4. Οι κάτοικοι της πολυκατοικίας που διαθέτουν αυτοκίνητο και πηγαίνουν σε κοντινό προορισμό με άλλο κάτοικο που δεν έχει αυτοκίνητο μπορούν να συμφωνήσουν ώστε να μοιράζονται το αυτοκίνητο (car-pooling) έτσι ώστε να βοηθάμε το συνάνθρωπό μας να μη πληρώνει εισιτήρια στα μέσα μαζικής μεταφοράς, να βοηθήσουμε να μειωθεί ο συνωστισμός στα μέσα μαζικής μεταφοράς της πόλης μας, να βοηθήσουμε ώστε η εκπομπή ρύπων του αυτοκινήτου μας που έτσι κι αλλιώς γίνεται να γίνεται όταν το αυτοκίνητο είναι γεμάτο και όχι απλά για τη μεταφορά ενός ατόμου ενώ το αμάξι χωράει δυο ή τέσσερις.

5. Οι κάτοικοι της πολυκατοικίας να οργανώσουμε ένα κοινό ταμείο αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης στο οποίο θα βάζουμε κάθε μήνα ένα μικρό ποσό και όταν κάποιος κάτοικος της πολυκατοικίας μας μείνει χωρίς εργασία ή έχει οικονομικά προβλήματα να μπορεί να συντηρείται λίγο από το ταμείο. Όσοι δεν θέλουν να συμμετάσχουν μπορούν να μην δίνουν συνεισφορά στο ταμείο αλλά δεν θα μπορούν να λάβουν βοήθεια από αυτό.

6. Μπορούμε όλοι οι κάτοικοι της πολυκατοικίας μας να οργανωθούμε για να πράττουμε όλοι μαζί κάποιες πράξεις κοινωνικής αλληλεγγύης όπως πχ να βρούμε κάποιο τρόπο να βοηθήσουμε τους αστέγους και τους άπορους της γειτονιάς μας.

7. Αν στη πολυκατοικία μας διανέμουν και μετανάστες μπορούμε να τους βοηθήσουμε να μάθουν ελληνικά δίνοντάς τους μαθήματα (αφιλοκερδώς) και βιβλία, και βεβαίως μπορούν και οι μετανάστες να μας μάθουν τη γλώσσα τους και τη κουλτούρα τους, ή να μας μαγειρέψουν κάτι από τη κουζίνα της κουλτούρας τους.

8. Αν κάποιοι κάτοικοι της πολυκατοικίας γνωρίζουν κάποιο μουσικό όργανο μπορούν να μας παίξουν μουσική, να διασκεδάσουμε, να χορέψουμε. Μπορούμε επίσης να γράφουμε ποιήματα και να τα βάζουμε στο χώρο ανακοινώσεων. Έτσι θα μάθουμε να αναπτύσσουμε τις καλλιτεχνικές μας δεξιότητες σαν συλλογικότητα.

9. Αν κάποιος που νοικιάζει διαμέρισμα στη πολυκατοικία μας έχει οικονομική δυσκολία να πληρώνει το ενοίκιό του και κινδυνεύει να φάει έξωση από τον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος τότε μπορούμε να τον φιλοξενήσουμε εμείς στο καναπέ του διαμερίσματός μας ώστε να μην μείνει άστεγος.

10. Στη πολυκατοικία μας θα μπορούσαμε να βοηθάμε τις μητέρες ή τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια που έχουν υιοθετήσει παιδί να το προσέχουν ενώ λείπουν στη δουλειά (συλλογικό baby-sitting).

11. Θα μπορούσαμε όλοι οι κάτοικοι της πολυκατοικίας μας να βάλουμε λεφτά για να έχουμε μια κοινή σύνδεση στο διαδίκτυο μεγάλης ταχύτητας (πχ μισθωμένη γραμμή). Θα μπορούσαμε επίσης όλοι οι κάτοικοι της πολυκατοικίας μας να δημιουργήσουμε ένα τοπικό δίκτυο των υπολογιστών μας έτσι ώστε να μοιραζόμαστε αρχεία (file-sharing) ή να έχουμε ηλεκτρονική συνεργασία μεταξύ μας ανεξάρτητα από το διαδίκτυο. Επίσης, αν μεταξύ μας υπάρχει κάποιος ραδιοερασιτέχνης, θα μπορούσαμε όλοι οι κάτοικοι της πολυκατοικίας μας να μεταδίδουμε δικό μας ραδιοφωνικό πρόγραμμα κάποια συγκεκριμένη ώρα και μέρα όπου ο κάθε κάτοικος θα μιλάει για κάποιο θέμα που τον ενδιαφέρει. Επίσης θα μπορούσαμε στο διαδίκτυο να φτιάξουμε ένα blog της πολυκατοικίας μας όπου θα δημοσιεύουμε κοινές απόψεις της συνέλευσης της πολυκατοικίας μας, τα νέα μας, κλπ.

12. Αφού θα τα έχουμε κάνει όλα αυτά και θα έχουμε γνωριστεί, θα έχει αναπτυχθεί το αίσθημα της συλλογικότητας μέσα μας, θα έχουμε εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο, τότε θα μπορούσαμε να συζητήσουμε για το θέμα της έστω και μικρής οικονομικής ανισότητας μεταξύ των κατοίκων της πολυκατοικίας μας. Δηλαδή, μπορεί ο κάτοικος του πρώτου ορόφου να έχει μια δουλειά με μισθό 800 ευρώ και ο κάτοικος του ρετιρέ να έχει μια δουλειά με μισθό 1800 ευρώ. Δεν είναι άδικο όμως να υπάρχει οικονομική ανισότητα, έστω και μικρή, μεταξύ φίλων και μελών της ίδιας συλλογικότητας; Θα μπορούσαμε λοιπόν όλοι μαζί να συμφωνήσουμε κάποιον τρόπο ώστε οι κάτοικοι της πολυκατοικίας με υψηλότερο εισόδημα να βοηθήσουν ώστε να μειωθεί και να εξαλειφτεί η οικονομική ανισότητα μέσα στη πολυκατοικία μας. Για αρχή θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε στη σύσταση ενός κοινού ταμείου όπου θα βάζουμε το μισό μισθό μας (όποιος παίρνει 800 θα βάζει 400, κι όποιος παίρνει 1800 θα βάζει 900) και με τα χρήματα που συγκεντρώνονται σε αυτό το ταμείο θα πληρώνουμε τους λογαριασμούς ΔΕΗ-ΟΤΕ-ΕΥΔΑΠ και τα έξοδα σούπερμάρκετ όλων των κατοίκων της πολυκατοικίας μας που συμμετέχουν στο ταμείο αυτό (ιδεατά όλους). Αργότερα θα μπορούσαμε όλα τα χρήματα του μισθού μας να τα βάζουμε στο ταμείο και όλη η οικονομική μας ζωή να είναι συλλογική, δηλαδή να αποφασίζουμε από κοινού στη συνέλευση της πολυκατοικίας μας τί ψώνια χρειαζόμαστε από το σούπερμάρκετ, τί έπιπλα και άλλα αγαθά χρειάζονται οι κάτοικοι της πολυκατοικίας μας, κλπ. Έτσι θα εξαλειφόταν ο οικονομικός ανταγωνισμός και η ανισότητα που είναι και η αιτία της κοινωνικής μας αποξένωσης.

Αφού τα πράξουμε όλα αυτά και δούμε οτι πραγματικά δουλεύουν και βελτιώνουν τη ζωή μας ψυχικά και υλικά, τότε θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε και άλλες πολυκατοικίες να ακολουθήσουν το δικό μας παράδειγμα, και σιγά-σιγά αυτό το ήθος της συλλογικότητας να διαχυθεί σε όλη τη κοινωνία ώστε να γίνουμε πλέον ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ και όχι απλά μια μάζα ανθρώπων που πηγαίνουν στη δουλειά το πρωί και όταν τελειώσουν κάθονται στο καναπέ και βλέπουν τηλεόραση μέχρι να πεθάνουν...

του Στέλιου Ζορμπά

Αναδημοσίευση από Athens.Indymedia.org  

και http://eagainst.com/

Αυτονομία - Άμεση Δημοκρατία

Η ατομική διάσταση της αυτονομίας

Στην προσπάθειά μας να ορίσουμε τι είναι το αυτόνομο άτομο, θα επιχειρήσουμε να δείξουμε αρχικά τι είναι το αντίθετό του, το ετερόνομο άτομο δηλαδή.

 

Ετερόνομο ή αλλοτριωμένο είναι εκείνο το άτομο που οι συνειδητές πράξεις του είναι αποτέλεσμα ασυνείδητων ψυχικών διεργασιών όπως απωθημένα βιώματα, στην λογική ότι το παρελθόν κάθε ατόμου είναι παρόν μέσα στο παρόν, όσο και της εξουσίας που του ασκείται από τις κοινωνικές επιταγές/πρότυπα/θεσμούς. Συνοπτικά η ξένωση/ετερονομία είναι μια κατάσταση όπου το άτομο (το Εγώ) βρίσκεται υπό το κράτος του λόγου του Άλλου (ενορμήσεις και κοινωνικές επιταγές). Ο Φρόιντ είχε πει πως ο βασικός στόχος της ψυχανάλυσης συνοψίζεται στην εξής φράση «όπου είναι Αυτό, Εγώ πρέπει να γίνω», υποδηλώνοντας πως το Εγώ πρέπει να κυριαρχήσει πάνω στις ψυχικές ενορμήσεις και να τις καθυποτάξει, ώστε να αποκατασταθεί η πλήρης ευσυνειδησία του υποκειμένου. Ωστόσο ο Κορνήλιος Καστοριάδης τονίζει πως αυτή η κατάσταση είναι α-πραγματική, μιας και το υποκείμενο δεν πρόκειται ποτέ να καθυποτάξει τις απερίσταλτες ψυχικές δυνάμεις του, συμπληρώνοντας έτσι το πρόταγμα του Φρόιντ με την φράση: «όπου Εγώ είμαι, Αυτό πρέπει να αναδυθεί», αποσκοπώντας έτσι σε μια αλλαγή σχέσης μεταξύ του ατόμου και του φαντασιακού του, με την χαλαρή έννοια, σε ένα είδος διαλόγου και δημιουργικής αλληλεπίδρασης μεταξύ του Εγώ και του λόγου του Άλλου, όπου το άτομο δεν θα τον εκλαμβάνει πλέον ως ολοκληρωτικό και «ιερό», αλλά θα είναι σε θέση να τον αμφισβητήσει.

Αυτό πρακτικά τι σημαίνει; Σημαίνει πως το άτομο θα είναι σε θέση αρχικά να αντιμετωπίζει το παρελθόν του, αναγνωρίζοντας τα απωθημένα βιώματά του και φέρνοντάς στην συνείδηση. Επιπλέον, θα είναι σε θέση να θέτει υπό αμφισβήτηση τις κληρονομημένες παραστάσεις της κοινωνίας και τους θεσμούς της, ιδιότητα αναγκαία για κάθε άνθρωπο που θέλει να λέγεται πολίτης, αλλά όχι ικανή μιας και προϋποθέτει και την απελευθέρωση από την εξουσία του παρελθόντος, όπως αναφέραμε παραπάνω. Η απελευθέρωση της δημιουργικότητας, συνέπεια της κατάστασης της αυτονομίας ως διάρρηξης του εγκλεισμού, και της πνευματικής απελευθέρωσης του ατόμου είναι εκείνα τα στοιχεία που μια κοινωνία που είναι ή θέλει να λέγεται αυτόνομη πρέπει να προωθεί.

Η κοινωνική διάσταση της κοινωνίας

Σε αντιστοιχία με το άτομο, κάθε κοινωνία αυτοθεσμίζεται, δηλαδή, δημιουργεί έναν κόσμο φαντασιακών σημασιών, εν ολίγοις, τείνει να θέτει τις βάσεις πάνω στις οποίες ενσαρκώνονται οι κυρίαρχες φαντασιακές σημασίες της (κυρίαρχες αξίες), δηλαδή ο απερίσταλτος πυρήνας νοηματοδότησης της κοινωνίας που την καθιστά κάτι πολύ περισσότερο από ένα πεπερασμένο άθροισμα ατόμων. Ένα παράδειγμα: το πέρασμα από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό που είχε ως αποτέλεσμα, την αλλαγή των κυρίαρχων αξιών. Από εκεί, λοιπόν, που κυρίαρχη αξία (φαντασιακό) στις φεουδαρχικές κοινωνίες ήταν η «κατοχή ευγενών τίτλων», με το ξέσπασμα της Βιομηχανικής Επανάστασης και της ανάπτυξης της καπιταλιστικής παραγωγής, έχουμε ως κεντρική αξία την «κατοχή κεφαλαίου και εργασίας» (homo oeconomicus­) σε συνδυασμό με την αντίληψη περί κυριαρχίας του ανθρώπου πάνω στην φύση. Εφόσον, λοιπόν, κάθε κοινωνία αυτοθεσμίζεται, υπερβαίνει κάθε άλλη δραστηριότητα, όπως η οικονομία, η παραγωγή, η εργασία…

Η ίδια η κοινωνία, όμως, δεν γνωρίζει ότι η θέσμιση είναι δικό της έργο, αλλά ενός άλλου (των προγόνων, των νόμων της ιστορίας, του θεού, του κόμματος κλπ), με αποτέλεσμα να αλλοτριώνεται στους ίδιους της τους θεσμούς. Σε αυτές τις περιπτώσεις η σχέση της κοινωνίας με το παρελθόν βιώνεται φαντασιακά, είναι διαταραγμένη, διαστρεβλωμένη, ενώ αυτό την ίδια στιγμή αποτελεί τις περισσότερες φορές κύρια πηγή σημασιοδότησης και έμπνευσης (πχ οι σχέση των νεοελλήνων με το αρχαίο παρελθόν ή πολιτικών κομμάτων αντίστοιχα με εξιδανικευμένα περασμένα μεγαλεία..).

Αυτόνομη είναι λοιπόν η κοινωνία η οποία θα είναι σε θέση να αναγνωρίζει πως η θέσμιση είναι δικό της έργο, πως δεν υπάρχει εξωκοινωνική πηγή ως εγγυήτρια ενός κάποιου τέλους και που έχει αποκαταστήσει μια υγιή και δημιουργική σχέση με το παρελθόν της και την κληρονομιά της. Είναι η διαρκής κοινωνική μεταβολή προς όφελος της ίδιας της κοινωνίας και όχι προς όφελος των θεσμών, που τις περισσότερες φορές οδηγεί στην αποδοχή της νομιμοποιημένης εξουσία μιας μικρής ομάδας ανθρώπων. Είναι η διαρκής κοινωνική μεταβολή που στοχεύει στην εξάλειψη κάθε μορφής κυριαρχίας ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο και στη φύση, εξάλειψη κάθε μορφής ιεραρχίας, προώθηση της αλληλεγγύης, της ατομικής αυτονομίας και της υπευθυνότητας ως κυρίαρχες σημασίες.

Για να επιτευχθεί ο ριζικός μετασχηματισμός της κοινωνίας, απαιτείται η δημιουργία μιας δομής που θα ξεπεράσει (και όχι θα ανατρέψει πλέον) το παλιό πολιτικό σύστημα. Στοχεύοντας, λοιπόν, προς μια κοινωνία αυτόνομη, ερχόμαστε σε ρήξη με κάθε είδους κοινωνικό συντηρητισμό και πάσης φύσεως ντετερμινιστική ιδεολογία (π.χ εθνικισμό, θεοκταρισμό…) θέτοντας την θέσμιση της κοινωνίας ως πρωταρχικό στόχο για την κοινωνική μεταστροφή, και όχι κάποιο την οικονομία, την παραγωγή και την εργασία.

Η Άμεση Δημοκρατία !!!

 

Η άμεση δημοκρατία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά ένα μέσο ή ακόμα καλύτερα, ένας τρόπος, μια δυνατότητα προκειμένου να κατανοήσουμε πως εμείς οι ίδιοι μπορούμε να δημιουργούμε τους νόμους (αυτονομία). Στην άμεση δημοκρατία, όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται ά μ ε σ α από εμάς τους ίδιους (είτε μέσω λαϊκών συνελεύσεων, είτε άλλων φορέων). 

Ο πολίτης συμμετέχει όχι μόνο στην εκτέλεση των αποφάσεων αλλά, πάνω απ’ όλα, στην λήψη αυτών. Η άμεση δημοκρατία λειτουργεί επίσης και ως μέθοδος αυτοεξέλιξης: κρίνοντας πως κάποιες από τις επιλογές μας είναι λανθασμένες, έχουμε κάθε δυνατότητα επέμβουμε και να τις αλλάξουμε. Η άμεση δημοκρατία, ως πολίτευμα, αποσκοπεί στον διαμοιρασμό της εξουσίας προς όλους τους πολίτες σε ίσα κομμάτια, συμβάλλοντας έτσι στην αποφυγή ακραίων ταξικών διαχωρισμών: η πολιτική ανισότητα γεννά την οικονομική ανισότητα. Για παράδειγμα: ο διαμοιρασμός ενός χωραφιού σε δυο ίσα μέρη, προϋποθέτει ισότητα σε ότι αφορά την διαδικασία που θα ακολουθήσουν οι δύο ενδιαφερόμενοι, προκειμένου να το μοιράσουν δίκαια στους εαυτούς τους. Εάν ο ένας από τους δύο κατέχει περισσότερη εξουσία, τότε έχει και τη δυνατότητα να διαλέξει το μεγαλύτερο κομμάτι (περισσότερη εξουσία=περισσότερη ισχύ και, συνεπώς, κυριαρχία έναντι άλλων). Σε αντίθεση, η άμεση δημοκρατία, μέσω της ισόβαθμης συμμετοχής όλων των ανθρώπων στην λήψη των αποφάσεων, θα μπορούσε να αποτρέψει τέτοια φαινόμενα. Ως εκ τούτου, το ζήτημα που θέτουμε είναι πολιτικό-θεσμικό και όχι απλά οικονομικό.

Με βάση τα παραπάνω, λοιπόν, αυτό που κατανοούμε, είναι ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία ή διαφορετικά, η κατ’ επίφαση δημοκρατία, ανήκει πλέον στην ιστορία. Θα ήταν ορθότερο να την ονομάζαμε φιλελεύθερη ολιγαρχία, εφόσον κάτω από αυτές της συνθήκες «άρχουν οι λίγοι», οι λίγοι αντιπρόσωποι, που ελάχιστα κατανοούν τις ανάγκες της κοινωνίας. Όπως είναι κατανοητό, δεν είναι δυνατόν να συνυπάρξουν κοινοβουλευτικοί θεσμοί (πολιτικά κόμματα, κεντρική εξουσία, κράτος και καπιταλισμός) σε μια αμεσοδημοκρατική κοινωνία, όπου βασικός της οργανωτικός πυρήνας δεν είναι άλλος παρά η άμεση συνεύρεση των πολιτών, σε τοπικό κυρίως επίπεδο, με σκοπό την λήψη αποφάσεων.

Αναδημοσίευση απο : http:// eagainst.com/

Πώς να υπερασπιστούμε την Επανάσταση – Errico Malatesta

Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα από το “Malatesta: His Life & Ideas” του Vernon Richards.London: Freedom Press, 1993, αναδημοσιευμένο στο prole.info.

Η επανάσταση που επιθυμούμε συνίσταται στην απαλλοτρίωση της εξουσίας και του πλούτου απ’ τους σημερινούς κατόχους τους, και τη διάθεση της γης και των παραγωγικών μέσων, και όλου του υπάρχοντος πλούτου στη διάθεση των εργαζομένων, δηλαδή του καθένα, μιας και αυτοί που δεν εργάζονται θα πρέπει να εργαστούν. Και οι επαναστάτες, θα πρέπει να υπερασπιστούν αυτήν την επανάσταση, εξασφαλίζοντας ότι κανένα υποκείμενο, άτομο, κόμμα ή κοινωνική τάξη, δε θα βρει την ευκαιρία να εγκαθιδρύσει μια κυβέρνηση και να αποκαταστήσει τα προνόμια παλιών ή νέων αφεντικών…

Η παρισινή Κομμούνα και η Κροστάνδη

Ένα κείμενο του Αλ. Μπέρκμαν του 1931

Ο Μάρτης είναι ένας ιστορικός μήνας: έχει παίξει συχνά πολύ σημαντικό ρόλο στον αγώνα της ανθρωπότητας ενάντια στις δυνάμεις της άγνοιας και της καταπίεσης. Αλλά το πιο σημαντικό γεγονός του Μάρτη της εποχής μας είναι συγκριτικά πρόσφατο. Έλαβε χώρα στη Ρωσία μόλις πριν από δέκα χρόνια, το 1921, και είναι γνωστό ως η Εξέγερση της Κρονστάνδης.
Ο Μάρτης είναι ένας ιστορικός μήνας: έχει παίξει συχνά πολύ σημαντικό ρόλο στον αγώνα της ανθρωπότητας ενάντια στις δυνάμεις της άγνοιας και της καταπίεσης. Αλλά το πιο σημαντικό γεγονός του Μάρτη της εποχής μας είναι συγκριτικά πρόσφατο. Έλαβε χώρα στη Ρωσία μόλις πριν από δέκα χρόνια, το 1921, και είναι γνωστό ως η Εξέγερση της Κρονστάνδης.

Πολλά από τα χαρακτηριστικά της θυμίζουν μια άλλη ιστορική εξέγερση, αυτή του παρισινού προλεταριάτου στα 1870, γνωστής ως Κομμούνα του Παρισιού. Ο Μάρτης είναι η επέτειος τόσο της Παρισινής Κομμούνας όσο και της Εξέγερσης της Κρονστάνδης και είναι αξιοσημείωτο ότι τα δύο αυτά μεγάλα γεγονότα γιορτάζονται την ίδια περίοδο.

Χρησιμοποιώ τον όρο “γιορτάζονται” με επιφύλαξη. Γιατί παρ' όλο που τόσο η Κρονστάνδη όσο και η Κομμούνα έληξαν ως φοβερές τραγωδίες, και οι δύο ξεχωρίζουν στην ιστορία του προλεταριάτου ως συνταρακτικοί και μνημειώδεις αγώνες υπέρ της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Είναι φάροι που σκορπίζουν ελπίδα και κουράγιο στο δρόμο προς τη χειραφέτηση. Τόσο η Κρονστάνδη όσο και η Κομμούνα, πράγματι απέτυχαν ως προς τους στόχους τους, αλλά και μόνο το γεγονός πως υπήρξαν και πάλεψαν με ηρωισμό για τις επαναστατικές ιδέες, αποτελεί μια διαρκή πηγή έμπνευσης για τους καταπιεσμένους και τους απόκληρους του κόσμου.

Κίνηση Πολιτών Κορυδαλλού: Εκδήλωση της Κίνησης Πολιτών για την Οικονομική Κρ...

Κίνηση Πολιτών Κορυδαλλού: Εκδήλωση της Κίνησης Πολιτών για την Οικονομική Κρ...

Keratea ART Resistance Fest - April 2011

Moments from the ART Resistance Festival, organised during April, nearby Keratea village, in the barrigades of Lavriou Avenue ... in the road to freedom, direct democracy, autonomy, social justice and the final fight against ... Barbarism ... in other words the ideal Anarchists' community ...

from Keratea with Love !

Προκύρηξη Επαναστατικής Οργάνωσης 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, 20-11-90

Δυστυχώς επιβεβαιώνεται και πάλι ότι κακό σκυλί ψόφο δεν έχει. Στη σημερινή μας ενέργεια πυροδοτήσαμε με τηλεχειρισμό, τρεις εκτοξευτές μπαζούκας που βρίσκονταν μέσα σε αυτοκίνητο. Οι 3 ρουκέτες των 2,36 ιντσών έπληξαν τη θωρακισμένη Μερσεντές του μαφιόζου, γκάγκστερ Βαρδή Βαρδινογιάννη αλλά δυστυχώς δεν είχαν το αποτέλεσμα που αναμέναμε λόγω της πολύ ισχυρής θωράκισης της Μερσεντές. Οι ρουκέτες δεν έπληξαν κανένα τρίτο περαστικό, ακριβώς όπως το είχαμε προβλέψει. Άλλωστε η ενέργεια μας θα μπορούσε να είχε γίνει την περασμένη βδομάδα, αλλά ακυρώθηκε δύο φορές, γιατί τη μια συζητούσαν δίπλα οι φορτηγατζήδες και την άλλη υπήρχαν δύο περαστικοί δίπλα στο παγιδευμένο αυτοκίνητο, τη στιγμή ακριβώς που πέρασε ο Βαρδινογιάννης.

Παράλληλα πυροδοτήσαμε αμέσως μετά μια μικρή βόμβα που βρίσκονταν μέσα στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου και περιείχε αρκετά καπνογόνα για να δημιουργηθεί σύγχυση στους τρεις σωματοφύλακες του δεύτερου BMW που ακολουθούσε το Βαρδινογιάννη, πράγμα που πέτυχε απόλυτα.

Όσον αφορά τον οδηγό-σωματοφύλακα και το σωματοφύλακα που βρίσκονταν στη Μερσεντές του Βαρδινογιάννη τους είχαμε προειδοποιήσει. Στην πρόσφατη ενεργεία εμπρησμών στην Εκάλη γράφαμε: «προειδοποιούμε όλους όσους δουλεύοντας σαν ιδιωτικοί αστυνομικοί προστατεύουν τις περιουσίες — κτίρια, χρήματα — όλων αυτών των απατεώνων φοροκλεπτών και ληστών του λαού. Η δουλειά τους είναι όμοια μ' αυτή των φυλάκων και προστατών του Κοσκωτά. Όσο είναι λοιπόν ακόμη καιρός ας αλλάξουν επάγγελμα βρίσκοντας μια πιο τίμια δουλειά.

»Αλλιώς για οτιδήποτε τους συμβεί στο μέλλον, μόνοι υπεύθυνοι θά'ναι οι ίδιοι και το βρώμικο επάγγελμα πού'χουν διαλέξει.»

20-11-90

17Ν

Υ.Γ. Αφού οι διάφορες χαφιέδικες μυστικές υπηρεσίες απέτυχαν τουλάχιστον μέχρι στιγμής στο μόνιμο στόχο τους ν' απαγορεύσουν τη δημοσίευση των προκηρύξεων της 17Ν, επέλεξαν το μόνο δρόμο που τους έμενε, τον κλασικό προβοκατόρικο που χρησιμοποιείται ενάντια σε αναγνωρισμένα επαναστατικά κινήματα με κύρος, απήχηση και πολιτική επιρροή. Κατασκεύασαν μια δικιά τους 17Ν, που παρουσιάζουν με συνεχή εξώφθαλμα ψέματα —όπως αυτό της γραφομηχανής — σαν δήθεν «διάσπαση» λόγω διαφωνιών. Στέλνουν προκηρύξεις χτυπημένες απλώς με γραφομηχανή της ίδιας μάρκας με τη οικία μας, για τις οποίες οι ίδιοι οι συντάκτες τους αποφαίνονται ότι είναι γνήσιες ενώ γνωρίζουν ότι οι γραφομηχανές είναι διαφορετικές.

Κάνοντας το όμως, και φτάνοντας σ' αυτό το έσχατο μέσον, απ τη μια αναγνωρίζουν έμμεσα ότι η μόνη αληθινή, φερέγγυα πολιτική φωνή, η μόνη υπαρκτή πολιτική αντιπολίτευση στη " γενική επίθεση του σάπιου και διεφθαρμένου καθεστώτος της λούμπεν καπιταλιστικής τάξης ενάντια στους εργαζόμενους είναι αυτή της 17Ν και ότι ο πρώτος στόχος τους είναι να χτυπηθεί αυτή η εγκυρότητα του πολιτικού της λόγου, να δημιουργηθεί σύγχηση γύρω απ' το πολιτικό-ιδεολογικό περιεχόμενο του, σε πλατιά λαϊκά στρώματα. Σύγχυση που θα γίνει ακόμη μεγαλύτερη όταν οι προβοκάτορες-χαφιέδες θα προχωρήσουν σε ενέργειες, αφού θάναι πια ο μόνος τρόπος για να προσπαθήσουν να πείσουν ότι είναι υπαρκτοί.

Απ' την άλλη καταρρίπτουν με μιας όλες τις φήμες που το ίδιο το καθεστώς κυκλοφορεί, με πρωτοστατούντες τους διάφορους ρεφορμιστές αριστερούς και Κουκουέδες με την αντιδραστική και αστυνομικίστικη αντίληψη της ιστορίας, ότι πίσω απ' τη 17Ν βρίσκονται διάφορες δυτικές μυστικές υπηρεσίες, αφού αναγνωρίζουν έμμεσα ότι η 17Ν είναι γνήσια επαναστατική πολιτική δύναμη, τελείως καθαρή, και αναγκάστηκαν να κατασκευάσουν μια δικιά τους πλαστή βρώμικη για να τη χτυπήσουν.

Ας προσθέσουμε εδώ και την κατάρριψη ενός άλλου μύθου, τον οποίο έχουν καλλιεργήσει οι φυλλάδες της δεξιάς αλλά και ορισμένοι αγύρτες «αντιεξουσιαστές» ότι πίσω απ' τη 17Ν βρίσκεται η KGB ή άλλες θυγατρικές της μυστικές υπηρεσίες χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και η μετατροπή της KGB σε σφογγοκολάριο της CIA, οδήγησε στο καθαρό ξεπούλημα και κάρφωμα από την KGB στην CIA σειράς επαναστατικών κινημάτων του Τρίτου Κόσμου. Αν λοιπόν η KGB διέθετε έστω και τα ελάχιστα στοιχεία για την 17Ν, της οποίας επί πλέον η πολιτική δραστηριότητα γίνεται στη Δυτική Ευρώπη και όχι στο Τρίτο Κόσμο, αν είχε και την παραμικρή έστω και έμμεση σχέση μαζί της, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι θα μας είχε καρφώσει προ πολλού με αποτέλεσμα νάμαστε σήμερα όλοι πιασμένοι, αφού η σημερινή KGB δεν θάχε καμιά ευθύνη παρά μόνο η παλιά σταλινική.

Όσον αφορά την τελευταία προκήρυξη των χαφιέδων δυο σημεία και πάλι βγάζουν μάτι. Ο προβοκάτορας-χαφιές υπερίσχυσε και καπέλωσε τον δήθεν «προπαγανδιστή» αποκαλύπτοντας την ταυτότητα του. Μόνο ένας χαφιές-προβοκάτορας των μυστικών υπηρεσιών θα μπορούσε να γράφει για «ένα φτωχό στέκι μπουκαδόρων και πρεζάκηδων» και να χαρακτηρίσει το Μαζοκόπο «χαφιέ» της ασφάλειας που είχε στρατολογηθεί με το μήνα εδώ και δύο χρόνια. Η αναφορά τέλος στη πυρκαγιά στο Δημόκριτο και η απόδοση της σε δήθεν ενέργεια της 17Ν δείχνει ότι ο συντάκτης όχι μόνο είναι χαφιές και προβοκάτορας αλλά επί πλέον ότι είναι τελείως ξένος και άσχετος με την ελληνική πραγματικότητα. Δείχνει ότι βγαίνει κατ' ευθείαν απ' τα στρατηγεία της CIA στις ΗΠΑ.

Μόνο ένας διεστραμένος εγκέφαλος πράκτορα της CIA που θεωρεί φυσική, λογική και ουμανιστική δολοφονία με μιας 80.000 ανθρώπων με μια ατομική βόμβα, τη γενοκτονία πληθυσμών του Τρίτου Κόσμου με βομβαρδισμούς αμάχων και χημικά όπλα προς δόξα της ιερότητας της ανθρώπινης ζωής, την προγραματισμένη σίγουρη δολοφονία πάνω από 100.000 ανθρώπων την πρώτη μέρα του προετοιμαζόμενου πολέμου στο Ιράκ (κι αυτοί οι άνθρωποι εμάς αποκαλούν τρομοκράτες), τη φημολογούμενη ρίψη ατομικής βόμβας περιορισμένης ισχύος στη Βαγδάτη, θα μπορούσε να διανοηθεί και να αποδόσει σε επαναστάτες την τυχαία πυρκαγιά του Δημόκριτου. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μόνο εγκληματίες και φονιάδες αλλά δεν υστερούν σε τίποτε απ' τους δικούς μας σε ηλιθιότητα και σε ανικανότητα.

Εδώ αντιλαμβανόμαστε τη βαθύτερη σκοπιμότητα της προβολής δεκάδων αμερικανικών σήριαλ τη βδομάδα από το φασιστικό κανάλι της CIA Αντένα και τα υπόλοιπα κανάλια. Η δημιουργία στη συνείδηση του κόσμου μιας εικόνας, ενός ίματζ του αμερικάνου μπάτσου, χαφιέ, πράκτορα πούναι εντελώς αντίθετη απ την πραγματική.

Τέλος να μην παραλείψουμε να πούμε ότι μερίδα του λεγόμενου δημοκρατικού τύπου μας διασκέδασε αρκούντως με την υποκρισία . και τον ταρτουφισμό της. Ενώ όλοι οι συντάκτες και δημοσιογράφοι γνωρίζουν καλά ότι η προκήρυξη είναι πλαστή και χαφιέδικη, το παίζουν φαρισαϊκά «αντικειμενικοί», εξετάζοντας δήθεν όλες τις πιθανές και θεωρητικές εκδοχές, ενώ σαν χαφιέδικη προκήρυξη θάπρεπε να τη θεωρούν αφερέγγυα. Μ' αυτό τον τρόπο αυτοί οι πρωταθλητές της δημοσιογραφικής δεοντολογίας παραμυθιάζουν συνειδητά και εμπαίζουν με τον πιο χονδροειδή τρόπο τους' αναγνώστες τους.

Προκύρηξη Επαναστατικής Οργάνωσης 17 ΝΟΕΜΒΡΗ για Βαρδινογιάννγη, Αθήνα 13-11-90

        ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ

Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ
Αθήνα 13-11-90

Τη σημερινή μας ενέργεια αφιερώνουμε στον ανώνυμο ναυτεργάτη που επί μια ζωή υπέφερε ανήκουστες κακουχίες μακριά από τον τόπο του και τους δικούς του, ταλαιπωρήθηκε, βασανίστηκε, σακατεύθηκε, δολοφονήθηκε, για να αποκτήσουν ορισμένοι μαφιόζοι και γκά-γκστερ που λέγονται εφοπλιστές μυθική περιουσία, με την οποία εξουσιάζουν σήμερα τη χώρα έχοντας υπό τις διαταγές τους την πολιτική εξουσία.

Ένας απ' τους κυριότερους και ισχυρότερους ομίλους της ντόπιας λούμπεν καπιταλιστικής τάξης σήμερα είναι ο όμιλος Βαρδινογιάννη. Διαθέτει πολυάριθμες και ποικίλες επιχειρήσεις σ' ένα ευρύτερο φάσμα δραστηριοτήτων από τον εφοπλιστικό χώρο, τον ξενοδοχειακό, τον πετρελαϊκό, με τα διυλιστήρια και την εμπορία πετρελαιοειδών, το χώρο των μέσων μαζικής επικοινωνίας με τις εφημερίδες και τους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, τον τραπεζικό χώρο, χωρίς να ξεχνάμε το χώρο του ποδοσφαίρου.

Ο όμιλος Βαρδινογιάννη ακολουθώντας πιστά τις λαμπρές παραδόσεις της γκαγκστερικής μαφίας των εφοπλιστών των Ωνάσηδων, Νιάρχων, Ανδρεάδηδων, Λάτσηδων και σία, συγκέντρωσε σε λίγα χρόνια τεράστια οικονομική δύναμη και συνεπώς πολιτική ισχύ που του επιτρέπει να κυριαρχεί και να ελέγχει τις κορυφές της πραγματικής πολιτικής εξουσίας στη χώρα μας.

Μιχαήλ Μπακούνιν – Κριτική της Μαρξιστικής θεωρίας περί Κράτους

Ο δρόμος που οδηγεί απ’ τη συγκεκριμένη πραγματικότητα στη θεωρία κι αντίστροφα, είναι η επιστημονική μέθοδος κι αποτελεί τον πραγματικό δρόμο. Στον πρακτικό κόσμο είναι η κίνηση της κοινωνίας προς οργανωτικές μορφές που θα καθρεφτίζουν την ίδια τη ζωή σ’ όλες τις πτυχές και την πολυπλοκότητά της, σ’ όσο το δυνατόν μεγαλύτερη έκταση.

Τέτοιος είναι ο δρόμος των ανθρώπων για την πλήρη απελευθέρωση, που θα είναι προσιτή σ’ όλους, ο δρόμος της αναρχικής κοινωνικής επανάστασης, που θα προέλθει από τους ίδιους τους ανθρώπους, μια στοιχειώδης δύναμη, που θα εξαλείψει όλα τα εμπόδια. Αργότερα, θα ξεπροβάλλουν αυθόρμητα απ’ τα βάθη της λαϊκής ψυχής οι νέες δημιουργικές μορφές της κοινωνικής ζωής. Ο δρόμος των κυρίων μεταφυσικών είναι εντελώς διαφορετικός.

Μεταφυσικός είναι ο όρος που χρησιμοποιούμε για τους οπαδούς του Χέγκελ και τους θετικιστές και γενικά για όλους εκείνους που λατρεύουν την επιστήμη σα θεό, όλους εκείνους τους σύγχρονους θαυμαστές του Προκρούστη, οι οποίοι, με τον ένα τρόπο ή τον άλλο, έχουν δημιουργήσει ένα ιδανικό πρότυπο κοινωνικής οργάνωσης, ένα στενό κελί, μέσα στο οποίο επιθυμούν να σπρώξουν τις μελλοντικές γενιές, όλους εκείνους, που αντί να δουν την επιστήμη σαν μια μόνο από τις βασικές εκδηλώσεις της φυσικής και κοινωνικής ζωής, επιμένουν πως όλη η ζωή κλείνεται στις αναγκαστικά πειραματικές επιστημονικές θεωρίες τους. Οι μεταφυσικοί και οι θετικιστές, όλοι αυτοί οι κύριοι που θεωρούν σαν αποστολή τους να επιβάλλουν αυταρχικά τους νόμους της ζωής στ’ όνομα της επιστήμης, είναι συνειδητά ή ασυνείδητα αντιδραστικοί. Αυτό είναι πολύ εύκολο ν’ αποδειχθεί.

Marinaleda, η Γή της Ουτοπίας !

«Η Μαριναλέντα, µια κοινότητα 2.645 κατοίκων στην Ανδαλουσία, δεν έχει ανεργία, δεν έχει αστυνοµικούς και τα σπίτια της νοικιάζονται µε 15 ευρώ τον µήνα. Ο δήµαρχoς της, ο κοµµουνιστής Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο, επανεκλέγεται εδώ και 31 χρόνια».



Η Γη της Ουτοπίας, η Μαριναλέντα είναι ένα ουτοπικό χωριό στην Ανδαλουσία. Ίσως η προσπάθεια να περιγράψει κάποιος τη διαφορετικότητα του χωριού με όρους πολιτικής και οικονομίας να είναι και δύσκολο και αντιφατικό. Στην Μαριναλέντα ταιριάζουν περισσότερο το παράδειγμα και οι ήρωες ενός κόμικ: Του Αστερίξ.

Ένα τρελό χωριό με τους δικούς του κανόνες μέσα στην αυτοκρατορία του χρήματος. Με αυτοδιαχείριση, κοινοκτημοσύνη και έναν τρελό δήμαρχο, απέναντι στους κανόνες λειτουργίας ενός καπιταλισμού σε βαθιά κρίση.

Η Μαριναλέντα δεν θα ήταν αυτό που είναι, αν ο Γκορντίγιο, στα δεκαεννιά του χρόνια, το 1979, δεν εκλεγόταν δήμαρχος. Η κομμούνα του κλείνει 31 χρόνια ύπαρξης. Την ώρα που η υφήλιος παλεύει με την κρίση, η Μαριναλέντα μοιάζει ένας άλλος κόσμος.


Η Marinaleda καλωσορίζει το «Κουτί της Πανδώρας»


Μαριναλέντα, η Γη της Ουτοπίας from Kouti Pandoras on Vimeo.

Το ελευθεριακό σχολείο Paideia

Το ελευθεριακό σχολείο Paideia ιδρύθηκε το 1978 στην επαρχιακή πόλη Μέριδα της Ισπανίας και λειτουργεί μέχρι σήμερα. Μετά από επισκέψεις συντρόφων και συντροφισσών στο σχολείο, προέκυψαν εκδηλώσεις και ενημερωτικό έντυπο υλικό. Ακολουθούν αποσπάσματα από τα βιβλία της συλλογικότητας Paideia «Paideia: 25 anos de educacion libertaria και Paideia: Escuela Libre»(«Paideia: 25 χρόνια ελευθεριακής εκπαίδευσης και Paideia: Ελεύθερο Σχολείο») τα οποία βρίσκονται στο έντυπο που αναγράφεται στο τέλος τους κειμένου.

«Η φιλοσοφία που διέπει το Ελεύθερο Σχολείο «Παιδεία» είναι μια αναρχική φιλοσοφία που υπερασπίζεται πρώτα απ’ όλα μια ηθική της αναρχίας. Σκοπό έχει τη δημιουργία ενός τύπου ανθρώπου, που μέσα από την καθημερινότητα μαθαίνει να ζει, ζώντας σε ανθρώπινες σχέσεις διαμετρικά αντίθετες από τις καθιερωμένες. Από αυτές που έχει επιβάλλει ένα σύστημα εξουσιαστικό στη δομή του, φιλελεύθερο στην οικονομία του και πολύ περιορισμένο δημοκρατικά σε ό,τι αφορά το σεβασμό των ατομικών ελευθεριών .

Το Ελεύθερο Σχολείο υπερασπίζεται τον αναρχισμό σαν μια ουτοπία, θεωρώντας τoν σαν μια ανθρώπινη διαδικασία εξέλιξης, δημιουργίας, αλλαγής, αναζήτησης και πολιτισμού με στόχο να παράξει ένα τρόπο σκέψης που επαναστατικοποιεί τις διαπροσωπικές σχέσεις και τις σχέσεις μεταξύ ομάδων, μέσα από μια διαδικασία εσωτερικής επανάστασης, για να μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε μια άλλη επανάσταση εξωτερική, που θα προκαλέσει μια σημαντική μεταβολή στις υπάρχουσες δομές, στις σχέσεις και στους τρόπους επικοινωνίας.

Αυτή η προσωπικότητα που το Ελεύθερο Σχολείο προσπαθεί να διαμορφώσει βασίζεται στην ίδια την ηθική της Αναρχίας που μεταβάλλει τον υπάρχοντα τρόπο ζωής εγκαθιστώντας σχέσεις Ισότητας. (μεταξύ φύλων, ηλικιών, φυλών, κουλτούρας και κοινωνικών τάξεων.) και Αλληλεγγύης, όπου η αμοιβαία βοήθεια εξαλείφει την ανασφάλεια και την ανθρώπινη μοναξιά. και ταυτόχρονα δεν παράγει μάζες πανομοιότυπες στη σκέψη που χρειάζονται προστατευτισμούς κρατικούς ή πατερναλιστικούς. Το Ελεύθερο Σχολείο εφαρμόζει και χρησιμοποιεί την ατομική και συλλογική Ελευθερία πάνω στη βάση της λήψης ευθυνών σύμφωνα με τις δυνατότητες του κάθε ανθρώπου. Υπερασπίζεται και καθιερώνει τη Δικαιοσύνη την οποία θεωρεί ως «συνεισφορά του καθενός και καθεμίας σύμφωνα με τις δυνατότητές του-της προς τον καθένα και την καθεμία σύμφωνα με τις ανάγκες του-της».

Η Δημιουργικότητα λειτουργεί ως αναζήτηση νέων τρόπων ζωής και κοινωνικής οργάνωσης, η αυτοδιαχείριση ως εναλλακτική στην ιεραρχία και η συνέλευση ως αποφασιστικό και συμβουλευτικό όργανο για κάθε τι που αφορά τη συλλογικότητα. Ο τελικός σκοπός είναι η αναζήτηση του αυτοκαθορισμού και της ευτυχίας.

Η εκπαίδευση, η οποία είναι η επιστήμη και η τέχνη που μας διευκολύνει να μάθουμε να ζούμε ανθρώπινα, έχει μετατραπεί σε ένα όργανο χειραγώγησης που εύκολα απανθρωποποιεί τους ανθρώπους. Με δεδομένο ότι σήμερα μπορούμε να μάθουμε για τα πάντα, αλλά όχι για το πώς να ζήσουμε – το οποίο πιστεύουμε είναι η πιο δύσκολη υπόθεση και η μόνη που βαδίζει με σκοπό τη μέγιστη δυνατή ελευθερία και ευτυχία – οι θεμελιώδεις στόχοι που τίθενται είναι :

-Μια θεμελιώδης αλλαγή στη δομή της παραδοσιακής οικογένειας
-Σεξουαλική ελευθερία των παιδιών, των εφήβων και των νέων
-Απελευθέρωση της γυναίκας
-Προσωπική αυτονομία, νοητική και συναισθηματική
-Ατομική και συλλογική ελευθερία
-Οικονομική αυτοδιαχείριση και αυτοδιαχείριση της ζωής
-Υπευθυνότητα και αναζήτηση δημιουργικής εργασίας
-Σχέσεις βασισμένες στον διάλογο
-Εξάλειψη των βίαιων και ανταγωνιστικών σχέσεων

Σε αυτή τη δική μας ιστορική στιγμή, γνωρίζουμε πως η αναρχία είναι η μόνη ζωντανή ουτοπία που έχει απομείνει και πως ο κόσμος για να συνεχίζει να προοδεύει χρειάζεται μια ουτοπία. Όμως, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να αρχίσουμε να την χτίζουμε από τα κάτω, σιγά-σιγά αντί να καταναλώνουμε την ενέργεια μας σε αγώνες που δεν πρόκειται να κερδίσουμε.
Η εξουσία, το γνωρίζουμε, μας κάνει εξαρτημένους και μας δίνει ασφάλεια, για αυτό είναι τόσο αποτελεσματική και αποδεκτή. Η ελευθερία μας γεννά φόβο και ανασφάλεια, η οποία όμως αντικαθίσταται από την συλλογική αλληλεγγύη, την αμοιβαία βοήθεια.

Για να αγαπήσουμε την ελευθερία πρέπει να μάθουμε να την ασκούμε, πρέπει να μάθουμε να την κατανοούμε, πρέπει να μάθουμε… Όπως όλα στο ανθρώπινο είδος, το να είσαι ελεύθερος-η μαθαίνεται, δεν γίνεσαι ελεύθερος-η αυθόρμητα, όπως δεν γίνεσαι γνώστης αυθόρμητα, όπως δεν γίνεσαι τίποτα σε αυτό το κόσμο αν δεν το μάθεις.

Ο τρόπος ή το εργαλείο για να μπορέσουμε να φτάσουμε σε μια κοινωνία πιο δίκαιη και ελεύθερη είναι ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ, και λέμε “διάλογος” γιατί κάνουμε το λάθος να νομίζουμε πως το να μιλάμε και μόνο σημαίνει διάλογο, όταν στις περισσότερες περιπτώσεις το να μιλάμε είναι μια πράξη εξουσίας και επιβολής. Διάλογος σημαίνει να βάζεις τον εαυτό σου στην οπτική του-της άλλου-ης, να ακούς, να καταλαβαίνεις, να στοχάζεσαι και να αναλύεις και ταυτόχρονα να είσαι ανοιχτός σε αλλαγές, σε διορθώσεις και στο να φτάσεις σε ελεύθερες συμφωνίες. Αλλά και στην περίπτωση αποκλίσεων, να σέβεσαι τις επιλογές των άλλων και να επιτρέπεις χωρίς να ασκείς βία σε κάθε ανθρώπινη ομάδα να πραγματοποιεί αυτό που πιστεύει, χωρίς πιέσεις και καταναγκασμούς, χωρίς δόγματα και απόλυτες αλήθειες.

Σε αντίθεση με την καθιερωμένη από τις εξουσίες άποψη πως μαθαίνεις μόνο με ένα τρόπο, μέσω καθιερωμένων προγραμμάτων, εμείς πιστεύουμε πως μαθαίνεις να ζεις ζώντας, να μιλάς μιλώντας, να σκέφτεσαι όντας σκεπτόμενος, να καταλαβαίνεις προσπαθώντας να καταλάβεις κτλ..

Οι δεσμεύσεις που αναλαμβάνουν τα παιδιά ισχύουν γιατί αναγνωρίζουν πως αυτός που δεν ανταποκρίνεται στις δεσμεύσεις του δεν είναι ελεύθερος και έτσι καταβάλλουν προσπάθεια στον τομέα των αξιών, της εργασίας και της ειρηνικής και αλληλέγγυας συμβίωσης (ακολουθεί παράδειγμα κειμένου δεσμεύσεων). Η διαδικασία εισάγει την ιδέα πως όποιος δεν είναι υπεύθυνος δεν είναι ελεύθερος – γι’ αυτό οι περισσότεροι επιλέγουν να είναι «mandados» (δηλαδή να δέχονται εντολές), αντί να αυτοδιαχειρίζονται τη ζωή τους»

Ελευθεριακή παιδαγωγική και κοινωνική επανάσταση

«Οι αναρχικοί ποτέ δεν εμπιστεύονταν τις γρήγορες και βίαιες επαναστάσεις. Η επανάσταση έπρεπε να αρχίσει από τα κάτω, προετοιμάζοντας τα άτομα να ζήσουν με διαφορετικό τρόπο, ακολουθώντας σ’ αυτή την κοινωνία άλλες, ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ σχέσεις. Δημιουργώντας άτομα ενήμερα για τα κακώς κείμενα της κοινωνίας και ικανά να αρχίσουν τον αγώνα για μια καλύτερη κοινωνία.
Για το λόγο αυτό έπρεπε να δημιουργηθούν άτομα ικανά να αποφασίζουν για τον εαυτό τους και αλληλέγγυα με τους υπόλοιπους.

Με αφετηρία το παράδειγμα του Φερρέρ υ Γκουάρδια και του Μοντέρνου Σχολείου του, οι διαδικασίες της εκπαιδευτικής και πολιτιστικής πραγμάτωσης των διαφόρων αναρχοσυνδικαλιστών περιελάμβαναν συνήθως ανάμεσα στους στόχους τους, το άνοιγμα ενός κέντρου ορθολογιστικής διδασκαλίας. Αυτό το πλάνο βρίσκει επίσημη υποστήριξη στα διάφορα συνέδρια της CNT. Στο ιδρυτικό συνέδριο της Βαρκελώνης το 1910 συμπεριελήφθη στο θέμα 10 «η αναγκαιότητα της ίδρυσης σχολείων μέσα στα εργατικά συνδικάτα». Στο συνέδριο της Κομέντια της Μαδρίτης το 1919, γίνεται επίσης αναφορά στην ορθολογιστική διδασκαλία, στη οποία μεταξύ των άλλων προτείνεται ότι: «θα ήταν ενδεδειγμένο εκείνα τα συνδικάτα που έχουν τις δυνατότητες και τα μέσα να συμβάλλουν άμεσα στην ίδρυση τέτοιων σχολείων».

Στο «Ομοσπονδιακό Σχέδιο του Ελευθεριακού Κομμουνισμού» που έλαβε χώρα στο συνέδριο της Σαραγόσα το 1936, κάτω από την επιγραφή «Από την παιδαγωγική, στην τέχνη , την επιστήμη και τον ελεύθερο πειραματισμό» υποστηρίζεται μια ελεύθερη διδασκαλία, επιστημονική και ισότιμη και για τα δύο φύλα, που χαρακτηρίζεται από όλα τα βασικά στοιχεία για την εξάσκησή της χωρίς να έχει σημασία με ποιον κλάδο της παραγωγικής διαδικασίας και της ανθρώπινης γνώσης συνδέεται. Η Μόρφωση με αυτή την αντίληψη θα είναι πιο σταθερό υπόβαθρο για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.»

Αντί Επιλόγου

Το «Paideia», όπως και άλλα ελευθεριακά σχολεία, είναι ζωντανοί και υπαρκτοί χώροι που δείχνουν πως τα προτάγματα και οι προτάσεις μας για την κοινωνική οργάνωση δεν είναι κάποιες ουτοπικές, ασαφείς διακηρύξεις, αλλά μπορούν να πάρουν σάρκα και οστά ακόμα και σήμερα, σε ένα τόσο εχθρικό περιβάλλον. Είναι τόποι όπου και εμείς οι ίδιοι μπορούμε να κατανοήσουμε βαθύτερα, και να αγγίξουμε τον κόσμο για τον οποίο παλεύουμε. Είναι εργαστήρια συνεχούς πειραματισμού, από όπου μπορούμε να μάθουμε λίγο περισσότερο τί είναι η ελευθερία (ατομική και συλλογική), τί είναι ο διάλογος, πώς να συμβιώνουμε χωρίς βία, τί είναι η οριζόντια συνέλευση κ.α.
Η κυρίαρχη εκπαίδευση αποτελούσε και αποτελεί ίσως το σημαντικότερο μηχανισμό ελέγχου, χειραγώγησης και δημιουργίας πειθήνιων προσωπικοτήτων μέσα από μια νεκρή διαδικασία που γεμίζει τους ανθρώπους με φοβίες, άγχη και τους κάνει ανταγωνιστικούς. Από την άλλη, όταν κομμάτια της κοινωνίας παίρνουν την εκπαίδευση στα χέρια τους από τα κάτω, δημιουργούν διαδικασίες ζωντανές που κάνουν τους ανθρώπους που συμμετέχουν σ’ αυτές πιο ελεύθερους και ευτυχισμένους και συμβάλλουν στη κοινωνική αλλαγή. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν στα Ζαπατιστικά σχολεία, στα αυτοοργανωμένα σχολεία ιθαγενικών και αγροτικών κινημάτων στον κόσμο (π.χ. του MST στην Βραζιλία και του NBA στην Ινδία) σε εργαστήρια και μαθήματα σε αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και καταλήψεις, σε παιδικά στέκια και σε σχολεία όπως το Paideia. Ειδικότερα σε συνθήκες χρεωκοπίας του πολιτικού και οικονομικού συστήματος αποκτά ιδιαίτερη σημασία η ανάπτυξη ανταγωνιστικών δομών στις κυρίαρχες, που να προτάσσουν την αυτοδιαχείριση και προετοιμάζουν και να αποδεικνύουν στην πράξη την προοπτική μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης.

Χρήσιμοι σύνδεσμοι:

-Για το ελευθεριακό σχολείο Paideia στη Μέριδα της Ισπανίας:

http://archives.espiv.net/index.php/Download-document/101-PAIDEIA.html

-Στο νησί της αλφαβήτου:

http://www.black-tracker.gr/details.php?id=266

Αναδημοσίευση απο : http://apatris.info/

Μανιφέστο του Ελευθεριακού Κομμουνισμού - Manifesto of Libertarian Communism

Χαρακτηριστικά του ελευθεριακού κομμουνισμού

Ελληνική μετάφραση του Georges Fontenis «Manifesto of Libertarian Communism» - Μέρος 8 – The qualities of Libertarian Communism

Προσπαθήσαμε να συνοψίσουμε όσο το δυνατόν πιο σαφέστατα τα χαρακτηριστικά της αστικής κοινωνίας που η Επανάσταση έχει ως στόχο να εξαλείψει καθώς δημιουργεί μια νέα κοινωνία: την αναρχική κομμουνιστική κοινωνία. Πριν εξετάζουμε πώς βλέπουμε την Επανάσταση, πρέπει να καταστήσουμε σαφή τα ουσιαστικά χαρακτηριστικά αυτής της ελευθεριακής κομμουνιστικής κοινωνίας.

Κομμουνισμός: Από το χαμηλότερο στο υψηλότερο επίπεδο ή στον πλήρη κομμουνισμό.

Δεν θα μπορούσαμε να ορίσουμε καλύτερα την κομμουνιστική κοινωνία παρά με το να επαναλάβουμε το παλαιό ρητό «Από τον καθένα σύμφωνα με τα μέσα που διαθέτει, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του».

Πρώτα επιβεβαιώνει τη συνολική υπαγωγή της οικονομίας στις ανάγκες της ανθρώπινης ανάπτυξης στην αφθονία αγαθών, τη μείωση της κοινωνικής εργασίας και του μεριδίου κάθε ατόμου σε αυτό ανάλογα με τις δυνάμεις του, με τις πραγματικές δυνατότητές του. Έτσι ο τύπος αυτός εκφράζει τη δυνατότητα για τη συνολική ανάπτυξη των ανθρώπων.

Αφετέρου, αυτός ο τύπος αυτός υπονοεί την εξαφάνιση των τάξεων και της συλλογικής ιδιοκτησίας και τη χρήση των μέσων της παραγωγής μόνο από την κοινότητα που μπορεί να επιτρέψει τη διανομή σύμφωνα με τις ανάγκες.

Αλλά ο πλήρης κομμουνισμός του τύπου «στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του» προϋποθέτει όχι μόνο τη συλλογική ιδιοκτησία (που διαχειρίζεται από τα εργατικά συμβούλια ή τα «συνδικάτα» ή τις «κοινότητες») αλλά εξίσου μια εκτεταμένη αύξηση της παραγωγής, αφθονίας στην πραγματικότητα. Τώρα, είναι οπωσδήποτε σίγουρο ότι όταν έρθει η Επανάσταση οι συνθήκες δεν θα επιτρέψουν αυτό το υψηλότερο στάδιο του κομμουνισμού: το γεγονός της έλλειψης φανερώνει την εμμονή της οικονομίας πάνω στον άνθρωπο και έτσι ένα ορισμένο όριο. Τότε η εφαρμογή του κομμουνισμού δεν είναι πλέον της αρχής «στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του», αλλά μόνο ισότητα εισοδήματος ή ισότητα των συνθηκών, που ισοδυναμεί σε ίσα μερίδια τροφίμων ή ακόμα και διανομή μέσω νομίσματος (περιορισμένης ισχύος και έχοντας ως μόνη λειτουργία τη διανομή εκείνων των προϊόντων που δεν είναι τόσο σπάνια ώστε να διανεμηθούν με αυστηρό τρόπο ούτε και τόσο άφθονα ώστε να προωθήσουν το «βοήθησε τον εαυτό σου») - αυτό το σύστημα θα επέτρεπε στους καταναλωτές να αποφασίσουν από μόνοι τους πώς να διαθέσουν το εισόδημά τους. Έχει προβλεφθεί ακόμη ότι οι άνθρωποι ίσως ακολουθήσουν τη φόρμουλα «στον καθένα σύμφωνα με την εργασία του», λαμβάνοντας υπόψη την καθυστέρηση στη σκέψη ορισμένων κατηγοριών που συνδέονται με τις ιδέες της ιεραρχίας - θεωρώντας απαραίτητο να συνεχίσουν με τα διαφορετικά επίπεδα μισθών ή να δώσουν πλεονεκτήματα όπως περικοπές των ωρών εργασίας ώστε να διατηρηθεί ή να αυξηθεί η παραγωγή σε ορισμένες «κατώτερες» ή όχι πολύ ελκυστικές δραστηριότητες, ή για να καταβάλουν τη μέγιστη παραγωγική προσπάθεια ή πάλι για να επιφέρουν την κίνηση της εργατικής δύναμης. Αλλά η σημασία αυτών των διαφορών θα ήταν ελάχιστη και ακόμη και στο πιο χαμηλό στάδιό της (που μερικοί ονομάζουν σοσιαλισμό) η κομμουνιστική κοινωνία τείνει προς μια όσο το δυνατόν μεγαλύτερη δυνατή εξίσωση και μια ισοδυναμία των ευκαιριών για όλους.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ

Μια κοινωνία στην οποία έχουν πραγματοποιηθεί η συλλογική ιδιοκτησία και οι αρχές της ισότητας δεν μπορεί να είναι κοινωνία όπου εξακολουθεί να υφίσταται η οικονομική εκμετάλλευση ή όπου υπάρχει μια νέα μορφή ταξικής εξουσίας. Είναι ακριβώς η άρνηση αυτών των καταστάσεων.

Και αυτό ισχύει ακόμη και για την πιο κατώτερη φάση κομμουνισμού, η οποία, ακόμα και αν παρουσιάζει ένα βαθμό οικονομικού περιορισμού, σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί την παραμονή της εκμετάλλευσης. Διαφορετικά, δεδομένου ότι αρχίζει σχεδόν πάντα από μια κατάσταση έλλειψης, η επανάσταση θα αποτύγχανε εντελώς αυτόματα. Η ελευθεριακή κομμουνιστική επανάσταση δεν πραγματοποιεί από την έναρξή της μια τέλεια κοινωνία ή, ακόμα, μια ιδιαίτερα αναπτυγμένη κοινωνία, αλλά καταστρέφει τις βάσεις της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας. Και είναι από αυτή την άποψη που ο Voline μίλησε για «άμεση, αλλά προοδευτική επανάσταση».

Αλλά υπάρχει ένα άλλο πρόβλημα: το πρόβλημα του Κράτους, το πρόβλημα ποιο τύπο πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης θα έχουμε. Βεβαίως, οι μαρξιστικές-λενινιστικές σχολές προβλέπουν την εξαφάνιση του κράτους στο υψηλότερο στάδιο του κομμουνισμού, αλλά θεωρούν το Κράτος ως ανάγκη στο χαμηλότερο στάδιό του.

Έτσι, το αυτο-αποκαλούμενο «εργατικό» ή «προλεταριακό» Κράτος θεωρείται οργανωμένος εξαναγκασμός, που γίνεται απαραίτητος από την ανεπάρκεια της οικονομικής ανάπτυξης, την έλλειψη προόδου των ανθρώπινων δυνατοτήτων και - τουλάχιστον στην αρχική περίοδο - της πάλης ενάντια στα υπολείμματα των προηγούμενων κυρίαρχων τάξεων που ηττήθηκαν από την Επανάσταση, ή ακριβέστερα το βαθμό επαναστατικής επικράτειας μέσα και χωρίς.

Ποια είναι η ιδέα που έχουμε για το είδος οικονομικής διαχείρισης που θα μπορούσε να έχει η κομμουνιστική κοινωνία;

Εργατική διαχείριση φυσικά, διαχείριση από ολόκληρο το σώμα των παραγωγών. Έχουμε δει ότι καθώς η εκμεταλλευτική κοινωνία πραγματοποιούσε όλο και περισσότερο την ενοποίηση της εξουσίας, οι συνθήκες εκμετάλλευσης χαρακτηρίζονταν από όλο και λιγότερο ιδιωτική ιδιοκτησία, την αγορά, τον ανταγωνισμό κ.λπ.... και κατ’ αυτό τον τρόπο η οικονομική εκμετάλλευση, ο πολιτικός εξαναγκασμός και η ιδεολογική αμηχανία γίνονταν όλο και πιο στενά συνδεμένες, η ουσιαστική βάση της εξουσίας και η γραμμή του ταξικού διαχωρισμού μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευμένων χαρακτήριζε τη διοίκηση της παραγωγής.

Στις συνθήκες αυτές, η ουσιαστική πράξη της επανάστασης, η κατάργηση της εκμετάλλευσης, επέρχεται μέσω του εργατικού ελέγχου και ο έλεγχος αυτός αντιπροσωπεύει το σύστημα που αντικαθιστά κάθε εξουσία. Είναι ολόκληρο το σώμα των παραγωγών που διαχειρίζεται, οργανώνει, πραγματοποιεί την αυτοδιεύθυνση, την αληθινή δημοκρατία, την ελευθερία στην οικονομική ισότητα, την κατάργηση των προνομίων και των μειοψηφιών που κατευθύνουν και εκμεταλλεύονται, που διακανονίζει τις οικονομικές ανάγκες και τις ανάγκες της υπεράσπισης της επανάστασης. Η διαχείριση των πραγμάτων αντικαθιστά την κυβέρνηση των ανθρώπινων όντων.

Εάν η κατάργηση της διάκρισης στον οικονομικό τομέα μεταξύ εκείνων που δίνουν διαταγές και εκείνων που τις εκτελούν συνοδεύεται από τη συντήρηση αυτής της διάκρισης στον πολιτικό τομέα, υπό τη μορφή δικτατορίας ενός κόμματος ή μιας μειοψηφίας, τότε είτε θα κρατήσει για πέντε λεπτά είτε θα δημιουργήσει μια σύγκρουση μεταξύ των παραγωγών και της πολιτικής γραφειοκρατίας. Έτσι ο εργατικός έλεγχος πρέπει να επιτύχει την κατάργηση κάθε εξουσίας που κατέχει μια μειοψηφία, κάθε εκδήλωσης του Κράτους. Δεν μπορεί πλέον να είναι ζήτημα μιας τάξης που εξουσιάζει και καθοδηγεί, αλλά μάλλον της διαχείρισης και της διεύθυνσης τόσο στον πολιτικό όσο και τον οικονομικό τομέα, από τις μαζικές οικονομικές οργανώσεις, τις κομμούνες, τον οπλισμένο λαό. Είναι η άμεση λαϊκή εξουσία, δεν είναι Κράτος. Εάν αυτό είναι το ίδιο που κάποιοι αποκαλούν δικτατορία του προλεταριάτου τότε ο όρος αυτός είναι αμφισβητήσιμης χρήσης (θα επιστρέψουμε σε αυτό), αλλά δεν έχει βεβαίως τίποτα από κοινού με τη δικτατορία του κόμματος ή οποιασδήποτε γραφειοκρατίας. Είναι απλώς μια αληθινή επαναστατική δημοκρατία.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ

Έτσι ο αναρχικός κομμουνισμός ή ελευθεριακός κομμουνισμός, πραγματοποιώντας μια κοινωνία πλήρους ανάπτυξης της ανθρωπότητας, μια κοινωνία αποτελούμενη από πλήρεις ανθρώπους, γυναίκες και άντρες, ανοίγει μια εποχή μόνιμης προόδου, βαθμιαίου μετασχηματισμού, μεταβατικών σταδίων.

Και τότε δημιουργείται ένας ανθρωπισμός επί σκοπώ, η ιδεολογία του οποίου έλκει την καταγωγή της μέσα από την ταξική κοινωνία, κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης της ταξικής πάλης, ένας ανθρωπισμός που δεν έχει τίποτα κοινό με τις ψευδείς διακηρύξεις προς μια αφηρημένη ανθρωπότητα, την οποία οι φιλελεύθεροι αστοί προσπαθούν να μας επιβάλλουν στην ταξική κοινωνία τους.

Και έτσι η Επανάσταση - βασισμένη στην εξουσία των μαζών του προλεταριάτου καθώς απελευθερώνει την εκμεταλλευόμενη τάξη απελευθερώνει όλη την ανθρωπότητα. 

Αναδημοσίευση απο : http://www.anarkismo.net

Φασιστική απειλή και στην Νίκαια και Κορυδαλλό ;

Δεκάδες Πακιστανοί, μαχαιρωμένοι ή με σπασμένα άκρα, καταγγέλλουν τον τελευταίο καιρό επιθέσεις σε λαϊκές γειτονιές στη Νίκαια και του Ρέντη που θυμίζουν περιστατικά ακροδεξιών εναντίον Αφγανών στον Αγ.Παντελεήμονα.

Τα θύματα των επιθέσεων συγκεντρώθηκαν στο γραφείο της πακιστανικής κοινότητας. Δείχνοντας τα τραύματα, μετά τη νοσηλεία τους, δήλωσαν ότι χτυπήθηκαν από ομάδες νεαρών ατόμων. Στην περιοχή διαμένουν περίπου 8.000 Πακιστανοί.

Σύμφωνα με τις περιγραφές των τραυματιών, οι επιθέσεις εναντίον τους σημειώνονται καθημερινά, κυρίως την τελευταία εβδομάδα, σε πλατείες λαϊκών γειτονιών, σε Νίκαια, Ρέντη, Κορυδαλλό, όταν επιστρέφουν από τη δουλειά τους.

Συχνές επιθέσεις, όπως καταγγέλλουν, σημειώνονται και στο τζαμί της περιοχής (Τιμοσθένους 4).

Την Πέμπτη πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση - συνέλευση των αλληλέγγυων απο διάφορες συλλογικότητες κι οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς όπως το ΣΕΚ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.ά., με σκοπό τον καθορισμό της στρατηγικής μέσω της οποίας θα αποκρούσουν για μία ακόμη φορά την φασιστική απειλή, στις γειτονιές όπου παραδοσιακά κατοικείται απο πρόσφυγες της Μ.Ασίας στην ευρύτερη περιοχή της Νικαιας (οδός Μπελογιάννη κτλ.)

Αύριο Κυριακή, διοργανώνεται θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση σε αυτοδιαχειροζόμενο χώρο στον Κορυδαλλό καθώς και στο Δημαρχείο Νικαίας στον Αγιο Νικόλαο, στις 3 το μεσημέρι και το απόγευμα αντίστοιχα.

Την επόμενη Κυριακή 3/4, στις 3 το μεσημέρι, διοργανώνεται συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία Αγ. Νικολάου Νίκαιας.

Όλοι εκεί αδέρφια, ας δώσουμε λίγη απο την ενέργειά και τον χρόνο μας στο να οργανώσουμε αποτελεσματικά αυτόν τον αγώνα και εκεί

- Α -

Το Ελληνικό Καπιταληστρικό Τείχος γκρεμίζεται

Τον τελευταίο καιρό παρατηρούμε, κάποιοι μόνο παθητικά, τις εξελίξεις που προβάλλονται απο τα κατευθυνόμενα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης (ή κατά άλλους ΜΜ Επιβλάκωσης), όπως και απο ανεξάρτητα κανάλια ενημέρωσης (λ.χ. internet) δεκάδες περιστατικά Αναρχισμού, Αντίδρασης, Αντιβίας, Αντιπληροφόρησης κ.ά. αυτόνομου χαρακτήρα πράξεις, που βρίσκουν εφαρμογή σε όλα τα επίπεδα των κοινωνικο-πολιτικών διαστάσεων που θεσμοθετούν και "πλαισιώνουν" την ζωή μας. Δράστες οι αγανακτισμένοι - καταπιεσμένοι, ιδεολόγοι και διανοητές, που πλέον εκτείνουν τις προσπάθειες τους και εκτός των συνοριακών φυλακών , δηλαδή των συνόρων της Ελλάδας.


Στην στήλη αυτή γνωστοποιείται μία σειρά απο πρόσφατες ειδήσεις - δεδομένα χωρίς σχόλια - με εξελίξεις που προσεγγίζουν την σημερινή πραγματικότητα στην Ελλάδα και κύριους πρωταγωνιστές τους φοιτητές.


κατά μία ερμηνεία για όλες αυτές τις πράξεις, που πριν απο λίγο καιρό ίσως θα φάνταζαν ως σενάρια επιστημονικής φαντασίας για το κατεστημένο σκηνικό, είναι οτι "όταν θέλουμε μπορούμε".


"Ντού" απο παντού δεν κάνουν όλες οι Κυβερνήσεις του κόσμου στους αγανακτισμένους όλου του κόσμου, εν ονόματι της καπιταληστρικής, οικονομικής, δημοσιονομικής ή όπιας άλλης κρίσης ;


Αντί-δραση είναι η άμεση απάντηση, ακόμα και χωρίς την πλήρη οργάνωσή της, σε τουλάχιστον ίδιας δυναμικής κι έντασης αγώνες ... παντού.


Τα εξουσιαστικά παράσιτα και οι πράξεις τους, άθελά τους συνδράμουν ώστε να δημιουργούνται τα κατάλληλα "αντι-σώματα" στα μυαλά μας ...


-Α-




Αγγλία, London School of Economis, 2 / 2 / 2011


Ανεπιθύμητο πρόσωπο αποτελεί και για τους Άγγλους φοιτητές η υπουργός Παιδείας, Α. Διαμαντοπούλου, που πέρασε το κατώφλι του διάσημου London School of Economics για να παρουσιάσει στο "Ελληνικό Παρατηρητήριο" της Σχολής τις θέσεις της κυβέρνησης για τον "ρόλο της εκπαίδευσης στην ανάκαμψη της οικονομίας". Η διάλεξη διακόπηκε μετά απο παρέμβαση των φοιτητών.


Η κατάληξη των υποψηφίων οικονομολόγων του London School of Economics; Όχι στα δίδακτρα, όχι στην ιδιωτικοποίηση, όχι στις περικοπές του δημόσιου τομέα. Αντίσταση - Αλληλεγγύη.




Βερολίνο, Πανεπιστήμιο Humboldt, 21 / 2 / 2011

Παρίσι, Ελληνική Φοιτιτική Εστία Πανεπιστημιούπολης, 26 / 2 / 2011


Μετά τη διαμαρτυρία κατά της Άννας Διαμαντοπούλου στο LSE και τη διακοπή της ομιλίας του Γιώργου Παπανδρέου στο Πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου, φοιτητές προκάλεσαν την αποχώρηση του Θ. Πάγκαλου από εκδήλωση στην Ελληνική Φοιτητική Εστία του Παρισιού και φώναξαν συνθήματα αλληλεγγγύης στους 300 απεργούς πείνας.

Αθήνα, Λυρική Σκηνή, 28 / 2 / 2011

Το απόγευμα η υπουργός Παιδείας αντιμετώπισε την οργή φοιτητών για το νομοσχέδιο μετάλλαξης των πανεπιστημίων. Φοιτητές μπήκαν στη Λυρική Σκηνή, όπου η κ. Διαμαντοπούλου μιλούσε για τον Ελ. Βενιζέλο, φωνάζοντας συνθήματα κατά του νομοσχεδίου. Η ομιλία διακόπηκε.

«Το εκπαιδευτικό δεν λύνεται στους δρόμους, ή μια ζωή στις αίθουσες ή μια ζωή στους δρόμους» ήταν ένα από τα συνθήματα που φώναζαν οι φοιτητές.

Αθήνα, Υπουργείο Παιδείας, 28 / 2 / 2011


Ομάδα εκπαιδευτικών εισέβαλε στο Υπουργείο Παιδείας, την ώρα που γινόταν σύσκεψη της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου με εκπροσώπους και φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης της χώρας, με αντικείμενο τις συνενώσεις σχολικών μονάδων. Εκ των κεντρικών ομιλητριών η υπουργός Παιδείας Αννα Διαμαντοπούλου.


Οι εκπαιδευτικοί άπλωσαν πανό και άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα εναντίον των συνενώσεων και του Δ.Ν.Τ.


Την ίδια στιγμή, άλλοι συνάδελφοί τους διαδήλωναν έξω από το υπουργείο, φωνάζοντας συνθήματα κατά των συγχωνεύσεων και εναντίον του μνημονίου. Η σύσκεψη διακόπηκε.


Επισημαίνεται πως όλα τα παραπάνω εξελίχθηκαν πρόσφατα, το 2011, την ίδια περίοδο όπου παρατηρούνται όλες οι αλλαγές στα δικτατορικά καθεστώτα της Μ. Ανατολής και ο αποπροσανατολισμός του κόσμου είναι πιο εύκολος κι ίσως σκόπιμος, δίνοντας έτσι ένα ακόμα στίγμα για τις εξελίξεις που έρχονται ...


Περιττό ίσως να αναφερθούν όλοι οι αγώνες μέσα απο τις γενικές απεργίες, στάσεις εργασίας, καταλήψεις δημοσιων κτιρίων, αγώνες κατά ΧΥΤΑ, κατά διοδίων ή παρόμοια περιστατικά με τα παραπάνω κατά το 2010 (λ.χ. Μάρτιος 2010, διακοπή ομιλίας Α. Διαμαντοπούλου, Αριστεία και Καινοτομία στην Εκπαίδευση κ.ά.), οι οποίοι και συνεχίζονται ...

23 Φεβρουαρίου 2011, Ημέρα Πανεργατικής απεργίας

Ημέρα Πανεργατικής απεργίας, μεγάλης συρροής, οργής κι αγανάκτησης, συνάμα κι απογοήτευσης από πλευράς κλιμάκωσης των εκδηλώσεων ...

Προς το παρόν, ένα βίντεο το οποίο αξίζει τον κόπο να δείτε οι κινηματογραφόφιλοι - τουλάχιστον για τα πρώτα 15'' - και κρίνετε ... απο καλλιτεχνικής πλευράς και μόνο !

Απο την Αθήνα με αγάπη ...

Για τους μη κινημοτογραφόφιλους, πριν κρίνουν το περιεχόμενο του βίντεο και εξάγουν συμπεράσματα για τα κακόμοιρα, ένστολα, ανθρωπόμορφα γουρουνοειδή, που "κάνουν την δουλειά τους", δείτε ποιά είναι αυτή στην πραγματικότητα. Η τρομοκρατία.

Για του λόγου το αληθές δείτε όλη την ιστορία (κι όχι αυτό που προβάλλεται σκόπιμα απο τα Μέσα Μαζικής Επιβλάκωσης ή Εξημέρωσης, προτού τυλιχτεί στις φλόγες ο αλήτης - μπάτσος - γουρουνι - δολοφονος )

Άλλωστε προς το συμφέρον του τυλίχτηκε στις φλόγες αφού θα κάνει μια ώρα αρχίτερα αυτό που έτσι κι άλλιως θα τους επιβάλλει η ΕΛ.ΑΣ, δηλαδή πλαστική στα πρόσωπα των ανθρωπόμορφων ένστολων γουρουνιών, προκειμένου να μην αναγωρίζονται ώς τέτοια.

Η δική μου ερμηνεία για το εν λόγω περιστατικό είναι οτι όταν οι ΤρομοΚράτες μπάτσοι δρούν, κάποιοι Αντι-τρομοκράτες Αντι-δρουν ... όπως μπορούν, κι όπου τους βρούν ...

23 Φεβρουαρίου,
απο την Αθήνα με αγάπη

- Α -

Η καθόλου τυχαία σύλληψη του Αναρχικού Αρη Σειρηνιδη

Το έργο που παρακολουθούμε σήμερα βασίζεται σε σύγχρονα και πραγματικά περιστατικά.

Στη διάρκεια αστυνομικού ελέγχου σε πολυσύχναστη γειτονιά του κέντρου συλλαμβάνεται ένας αναρχικός ως ύποπτος για ληστεία που είχε γίνει σε διαφορετική, όχι διπλανή περιοχή («Βρε τον κερατά!»). Πρόκειται για έναν γνωστό και δραστήριο αναρχικό με πολύχρονη συμμετοχή σε κοινωνικούς αγώνες με ταξικά χαρακτηριστικά, σε αντιστάσεις κατοίκων σε γειτονιές της τσιμεντούπολης, σε εκδηλώσεις αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους κι εν γένει σε διωκόμενους αντίπαλους του συστήματος, σε μικρές ή μεγάλες εξεγέρσεις των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων αυτού του κόσμου («Βρε τον κερατά!»). Επιπλέον τυχαίνει να προέρχεται από οικογένεια επίσης γνωστών αναρχικών με σημαντική θεωρητική συνεισφορά στην σύγχρονη ελευθεριακή σκέψη και ανάλογη κοινωνική δραστηριότητα («Βρε τον κερατά!»).

Κι ενώ φαίνονται να πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις επιβράβευσης των διωκτικών αρχών για μια ακόμα επιτυχία τους κατά του «οργανωμένου εγκλήματος» και τα παπαγαλάκια τους των μμε ξεχύνονται να πανηγυρίσουν το γεγονός, μια απρόβλεπτη λεπτομέρεια έρχεται να κλονίσει το σενάριο: παρά τις εντατικές έρευνες των λαγωνικών και την προσέλευση μαρτύρων για αναγνώριση του δράστη, ουδένα στοιχείο προκύπτει σε βάρος του αναρχικού που να τον συνδέει μ' οποιοδήποτε τρόπο με την εν λόγω ληστεία («Βρε τον μπαγάσα!»).

Επιστολή προς τους κκ. ΛΥΡΙΤΖΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Πανικός στις εταιρίες Τρόµος στην κυβέρνηση ...

Πολλή δουλειά για τα ΜΜΕ ή πως λύνονται οι εξισώσεις:

1. Παράνοµες συµβάσεις + άδικη έµµεση φορολογία υπέρ εταιριών =πληρώστε διόδια

2. Καταρρέουν οι συµβάσεις + πρέπει να πληρώσει το κράτος τους ιδιώτες =φταίει το κίνηµα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ)



Αγαπητοί µου Βασίλη και Δηµήτρη, γλυκύτατε µου Μπάµπη,

Παρακολουθώ τις τελευταίες µέρες την αγωνία σας να αποδείξετε πως το κίνηµα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, θα είναι υπεύθυνο για τη µη ολοκλήρωση των έργων στις εθνικές οδούς λόγω µεγάλων απωλειών εσόδων.

Ειλικρινά συµµερίζοµαι την αγωνία σας να αποδείξετε τα αναπόδεικτα. Θα µου επιτρέψετε να σας βοηθήσω.

Θέλω να σας θυµίσω ότι το µεγαλύτερο µέρος των δρόµων ήταν ήδη κατασκευασµένο. Το κόστος κατασκευής της Ιόνιας Οδού, που ανέλαβε η Νέα Οδός Α.Ε. να διεκπεραιώσει, ήταν 800.000.000
ευρώ και η συντήρηση της υπάρχουσας ΠΑΘΕ (τµήµα της Νέα Οδός Α.Ε.) 200.000.000 ευρώ (συντήρηση-ανακατασκευές).

Τα έργα της Ιόνιας Οδού έχουν ολοκληρωθεί κατά το 25%, άρα το κόστος που δαπανήθηκε είναι 200.000.000 ευρώ. Υπολογίζεται ότι έχουν δαπανηθεί τα 150 από τα 200.000.000 ευρώ για τη συντήρηση και τις ανακατασκευές. Έχουν δοθεί στην εταιρεία, από το Δηµόσιο 150.000.000 ευρώ.

Η είσπραξη των διοδίων υπολογίζεται 200.000.000 ευρώ. Άρα µην κουράζεστε. Δεν υπάρχει θέµα χρηµατοδότησης.

Υπάρχει το γνωστό: της ρεµούλας!

Ανακοίνωση Επιτροπών Αγώνα "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ"

  Η επέκταση του Κινήματος «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» πέραν του πανικού που έχει δημιουργήσει στις καθεστωτικές δυνάμεις φαίνεται ότι έχει ανοίξει την όρεξη σε αρκετούς άλλους προκειμένου να εκμεταλλευτούν την μεγάλη απεύθυνση του για να αυξήσουν τα πολιτικά τους κέρδη. Το τελευταίο διάστημα παρατηρούμε στα Μέσα μαζικής Ενημέρωσης, μια προσπάθεια να ταυτιστεί το Κίνημα των ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ ΑΓΩΝΑ «Δεν Πληρώνω» με συγκεκριμένους κοινοβουλευτικούς ή άλλους πολιτικούς σχηματισμούς.

  Ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα που 15 μήνες τώρα αγνοούσαν επιδεικτικά το κίνημα μας, αφιερώνουν τώρα τον πολύτιμο τηλεοπτικό τους χρόνο σε συνεντεύξεις βουλευτών που αναλαμβάνουν «αυτοβούλως» την εκπροσώπηση του κινήματος. Αυτή η τακτική αποτελεί συνέχεια της κυβερνητικής προπαγάνδας και προσπάθειας να φθείρει το «Δεν Πληρώνω» με διοχετευόμενες πληροφορίες για υποκινούμενες ομάδες και κομματικά συμφέροντα που κρύβονται πίσω μας.