Για την Άμεση Δημοκρατία στους χώρους εργασίας

Η Άμεση Δημοκρατία δεν είναι απλώς μια τεχνική διαβούλευσης και απόφασης, ούτε στενά πολιτειακό και συνταγματικό ζήτημα. Είναι ένα ριζικά διαφορετικό από το υπάρχον μοντέλο πολιτικής, που επιχειρεί να υπερβεί κάθε μορφή κομματικής και ιδεολογικής αλλοτρίωσης, ιεραρχίας και αντιπροσώπευσης, επανασυστύνοντας την πολιτική ως συνεργασία πρόσωπο με πρόσωπο, όπως στις πλατείες, ως δημιουργία και υπεράσπιση των «κοινών». Είναι ένα μοντέλο αυτοκυβέρνησης απευθείας από την κοινωνία, με την κοινωνία και για την κοινωνία.

Από αυτή την άποψη συνδέεται οργανικά με το ερώτημα της αναδιάρθρωσης ολόκληρης της ζωής μας, της δημιουργίας των κοινών βάσεων μιας νέας ζωής έξω από εξουσιαστικές, αγοραίες και εκμεταλλευτικές δομές. Άλλωστε μόνο τότε μπορούν να αποκτήσουν πραγματικό «υλικό» περιεχόμενο οι αξίες της Άμεσης Δημοκρατίας για ισότητα, αλληλεγγύη, δικαιοσύνη, ελευθερία. Γιατί όσο οι συνθήκες της παραγωγής αγαθών και της κάλυψης των αναγκών μας παραμένουν εγκιβωτισμένες σε σχέσεις ανισότητας, δεσποτείας, καταναγκασμού και αλλοτρίωσης ένα «δίκαιο της ισότητας» δε θα κάνει τίποτε άλλο παρά να αναπαράγει την ανισότητα και τις εξουσιαστικές σχέσεις.

Το ερώτημα ποιος παράγει, γιατί παράγει, πώς παράγει, πόσα παράγει, είναι κομβικό στο πλαίσιο της Άμεσης Δημοκρατίας. Μέχρι τώρα το ερώτημα αυτό δεν τίθεται καν· ο «οικονομικός αυτοματισμός» της ιδιοκτησίας και της αγοράς τα έχει αναλάβει όλα πριν από εμάς για εμάς, και κυρίως εναντίον μας. Κι όμως, τι πιο βασικό για μια κοινωνία από τον από κοινού προσδιορισμό των αναγκών μας και του τρόπου της ικανοποίησής τους; Χωρίς τη δυνατότητα να αποφασίζουμε εμείς γι’ αυτό και να δημιουργούμε τα κοινά μέσα για την υλοποίηση αυτής της απόφασης, η όποια δραστηριότητά μας μετατρέπεται σε μια αλλότρια και εχθρική δύναμη απέναντί μας. Γι’ αυτό σήμερα ο κοινωνικός πλούτος που δημιουργούμε δεν ανήκει σε μας αλλά συγκεντρώνεται στα χέρια των οικονομικών ολιγαρχιών, στερώντας ακόμη κι αυτά τα μέσα επιβίωσης από τη μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων του πλανήτη και οδηγώντας σε ανεπίστρεπτες οικολογικές καταστροφές.

Ας ξαναρχίσουμε, λοιπόν, από εκεί που ξεκίνησε η «πολιτική οικονομία» που νομιμοποίησε εν είδει φυσικού νόμου την ιδιοκτησία, την ανισότητα και την εκμετάλλευση. Δεν είναι φυσικός νόμος κάποιοι λίγοι να κατέχουν τα μέσα παραγωγής και οι περισσότεροι να διαθέτουν μόνο τη εργασιακή τους δύναμη προς εκμετάλλευση. Δεν είναι φυσικός νόμος η μετατροπή της δημιουργικής δραστηριότητας του ανθρώπου σε εργασία για την εξασφάλιση της επιβίωσής του. Δεν είναι φυσικός νόμος να υπάρχει διεύθυνση και δεσποτεία, μέσω των τεχνικών, επιστημονικών και διοικητικών ιεραρχιών, πάνω στη δραστηριότητα του ανθρώπου και της κοινωνίας. Δεν είναι φυσικός νόμος το να γίνεται ο προσδιορισμός των αναγκών μας από δυνάμεις έξω από εμάς, που έχουν ως μοναδικό κριτήριό τους το κέρδος, και η κάλυψη αυτών των αναγκών να επαφίεται στις απρόσωπες, αφηρημένες δυνάμεις του χρήματος. Όλα αυτά δεν είναι παρά επιλογές που μας έχουν επιβληθεί από τις ολιγαρχίες της ιδιοκτησίας και του πλούτου, επιλογές που αναπαράγουν τη θέση τους και υπεξαιρούν τη δυνατότητά μας για ατομικό και κοινωνικό αυτοκαθορισμό.

Από τότε που η οικονομία διαχωρίστηκε από το σύνολο των κοινωνικών δραστηριοτήτων και επιβλήθηκε ως ο μοναδικός ηγεμόνας πάνω σε όλες τις πτυχές της ζωής, όλα έγιναν οικονομία. Ο χρόνος έγινε χρήμα, η εργασία εμπόρευμα, η επιβίωση αγορά, ακόμη και ο ίδιος ο άνθρωπος έγινε homo oeconomicus και παραγωγός-καταναλωτής, ένα συμφεροντολογικό πλάσμα που όλη του η ζωή είναι τάχα ένας υπολογισμός κόστους-οφέλους, κέρδους και ζημιών, και που όλο του το νόημα έχει συρρικνωθεί στην ικανότητά του να δουλεύει. Η ιστορία απέκτησε, επίσης, νόημα ως διαρκής «εκσυγχρονισμός», δηλαδή ως απεριόριστη ανάπτυξη εμπορευμάτων, και ολόκληρη η βιόσφαιρα μετατράπηκε σε «οικονομικό πόρο» προορισμένο να τροφοδοτεί μέχρι εξαντλήσεως αυτήν την αέναη ανάπτυξη.

Η οικονομία γιγαντώθηκε και η κοινωνία συρρικνώθηκε. Τα «δικαιώματα» της παραγωγής, της ιδιοκτησίας, της αγοράς, ορθώθηκαν πάνω από κάθε άλλο δικαίωμα, μετατρέποντας σε «πουκάμισο αδειανό» όλες τις διακηρύξεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αντιμετωπίζοντας την κοινωνία ως ορυχείο εξόρυξης πλούτου και ισχύος. Οι αξίες της Άμεσης Δημοκρατίας, η ισότητα, η αλληλεγγύη, η δικαιοσύνη και η ελευθερία, δεν μπορούν να ριζωσουν σε αυτή τη «γη της επαγγελίας» όπου η κυριαρχία πάνω στον άνθρωπο και τη φύση είναι το μόνο που μπορεί να φυτρώσει. Για να υπάρξει η Άμεση Δημοκρατία στην πλήρη της έννοια χρειάζεται όχι μόνο να ξαναπάρει στα χέρια της η κοινωνία την οικονομία αλλά και να τη συρρικνώσει σε διαστάσεις που θα ανταποκρίνονται σε ανθρώπινα μέτρα, κοινωνικούς στόχους και περιβαλλοντικές δεσμεύσεις. Και παράλληλα να επανατοποθετήσει τον άνθρωπο, το κοινωνικό άτομο με όλες τις πολύμορφες δυνατότητές του, ως μέτρο κάθε αξίας και κάθε πλούτου.

Σε μια τέτοια βάση, όλοι οι πόροι της κοινής μας ζωής και τα μέσα ικανοποίησης των κοινών αναγκών μας δε μπορεί παρά να είναι κοινά, έξω από κάθε ιδιοκτησία και ατομική εκμετάλλευση, στα χέρια της ίδιας της κοινωνίας που αδιαμεσολάβητα αποφασίζει για την ισότιμη για όλους, και με σεβασμό στο περιβάλλον, διάθεσή τους. Χωρίς την κοινωνική «ιδιοκτησία» και αυτοδιαχείριση αυτών των πόρων και μέσων δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστικά πολιτική κοινότητα ίσων και ελεύθερων.

Αυτή η κοινωνικοποίηση, όμως, δε σημαίνει ότι παίρνουμε απλώς στα χέρια μας την παραγωγή όπως είναι σήμερα. Σημαίνει ότι, επιτέλους, μπορούμε να την αλλάξουμε! Είναι φανερό ότι η κάλυψη των κοινωνικών αναγκών σε συνθήκες Άμεσης Δημοκρατίας απαιτεί έναν τριπλό επαναπροσδιορισμό:

- Επαναπροσδιορισμό της παραγωγής και των μέσων και τεχνολογιών της παραγωγής με βάση τους κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς στόχους που θέτει η κοινότητα της Άμεσης Δημοκρατίας. Δεν μπορεί να παραμείνει ως πυρήνας της παραγωγής η εταιρική μορφή, το κέρδος και η παραγωγή εμπορευμάτων για την αγορά. Αντίθετα, πυρήνας της παραγωγής γίνεται τώρα η κάλυψη των αναγκών της κοινότητας και των υποδομών της «κοινότητας των κοινοτήτων». Στη θέση της παραγωγής για την παραγωγή και της κατανάλωσης για την κατανάλωση τίθενται άλλες αξίες-κριτήρια όπως η εγγύτητα των παραγωγικών δραστηριοτήτων στο έδαφος της κοινότητας, η εξοικονόμηση πόρων και ενέργειας, η άμεση ανταλλαγή των προϊόντων έξω από την αγορά, το μοίρασμα του όποιου πλέονάσματος στην κοινότητα.

- Επαναπροσδιορισμό της θέσης του ανθρώπου μέσα στην παραγωγή. Η αυτοδιεύθυνση και η συνεργασία παίρνουν τη θέση των διάφορων ιεραρχιών και διευθυντικών εξουσιών. Η ισότητα, η εναλλαγή καθηκόντων, η εξασφάλιση για όλους διευρυνόμενου ελεύθερου χρόνου, η ανταπόκριση στις ανάγκες της κοινότητας, διαμορφώνουν νέες σχέσεις έξω από το πλαίσιο του ανταγωνισμού, του συντεχνιασμού και των συμφερόντων. Μοναδικό σχεδιαστικό και αποφασιστικό όργανο γίνεται η συνέλευση των εργαζομένων. Η όλη δραστηριότητα εξασφαλίζει την ισότιμη πρόσβαση καθενός στο κοινωνικό προϊόν.

- Επαναπροσδιορισμό της θέσης της παραγωγής μέσα στη συνολική ζωή της κοινότητας. Η παραγωγή αποτελεί ένα μέρος της συνολικής ζωής της κοινότητας και όχι αυτό που επισκιάζει όλα τα άλλα. Στόχος είναι να περιορίζεται όλο και περισσότερο η αναγκαία παραγωγή και να απελευθερώνεται χρόνος για την ενασχόληση με τις κοινωνικές και πολιτικές δραστηριότητες της κοινότητας, αλλά και για την αυτοανάπτυξη και έκφραση του κοινωνικού ατόμου. Η εξασφάλιση της εναλλαγής διάφορων κοινωνικών, πολιτικών, ατομικών δραστηριοτήτων με τις παραγωγικές δραστηριότητες, για όλους, διαμορφώνει έναν πλούτο κοινωνικής και ατομικής ζωής που απελευθερώνει από τις κατηγοριοποιήσεις και τις «ταυτότητες» της καπιταλιστικής κοινωνίας (παραγωγός-καταναλωτής, διανοητική-χειρωνακτική εργασία, εργασία-ελεύθερος χρόνος, κ.ά.) και ταυτόχρονα αλλάζει και το ίδιο το νόημα του πλούτου από κατοχή και κατανάλωση εμπορευμάτων σε ελεύθερη ατομική δημιουργία και κοινωνική συμμετοχή.

Αναδημοσίευση από Babylonia.gr
kai http://eagainst.com/

Η Πολυκατοικία ως Κοινωνικός Αυτοδιαχειριζόμενος Χώρος

Aς κοινωνικοποιήσουμε τις πολυκατοικίες

Σε μια πολυκατοικία κατά κανόνα ζουν άτομα με παρόμοια κοινωνικο-οικονομικά χαρακτηριστικά, άντε το πολύ-πολύ όσοι ζουν στους πάνω ορόφους να είναι λίγο πλουσιότεροι από όσους ζουν στους κάτω ορόφους. Συνήθως τα άτομα που ζουν στη πολυκατοικία ήδη γνωρίζονται έστω και λίγο, και υπάρχει ένας χώρος απο όπου περνάνε όλοι, η είσοδος, όπου συχνά αφήνονται και τα γράμματα και υπάρχει χώρος ανακοινώσεων. Η πολυκατοικία λοιπόν είναι και αυτή ένας χώρος όπου μπορεί να αναπτυχθεί ο κοινωνικός μετασχηματισμός, αρκεί να βρεθεί ένας κάτοικος ανά πολυκατοικία να βοηθήσει τους υπόλοιπους να έρθουν σε επαφή με πιο ανθρώπινες μορφές κοινωνικοποίησης από την αποξένωση που επικρατεί σήμερα.

Όσοι λοιπόν ζείτε σε πολυκατοικίες μπορείτε να κάνετε το εξής απλό ώστε να συμβάλλετε έμπρακτα στην αντιμετώπιση της αποξένωσης και την βελτίωση των κοινωνικών μας σχέσεων:

Γράψτε σε ένα κομμάτι χαρτί μια ημέρα και μια ώρα για συνέλευση όλων των κατοίκων της πολυκατοικίας σε βολικό μέρος, πχ στο σπίτι σας ή σε κάποιο ουδέτερο χώρο και βάλτε την ανακοίνωση στην είσοδο όπου θα την δουν όλοι. Αν μπορείτε χτυπήστε και τα κουδούνια και ενημερώστε προσωπικά σε κάθε διαμέρισμα ώστε να εξασφαλίσετε μεγαλύτερη συμμετοχή. Εξηγήστε οτι έχετε να κάνετε μια πρόταση για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής όλων των κατοίκων της πολυκατοικίας.

Όταν έρθει η ώρα της συνέλευσης, πείτε κάτι εμπνευσμένο από τα παρακάτω με ό,τι αλλαγές, αυτοσχεδιασμούς, και βελτιώσεις μπορείτε να κάνετε:

Σήμερα ζούμε σε μια εποχή όπου οι κοινωνικές μας σχέσεις έχουν αλλοτριωθεί από τον ατομικισμό και την αποξένωση. Ξυπνάμε το πρωί, πάμε στη δουλειά, γυρίζουμε σπίτι και βλέπουμε τηλεόραση, και δεν ξέρουμε τους γείτονές μας, δεν βοηθάμε το συνάνθρωπο που έχει ανάγκη, δεν ξέρει κανείς από τους γείτονές μας τα προσωπικά προβλήματα που ίσως αντιμετωπίζουμε, έχει χαθεί κάθε έννοια εμπιστοσύνης, αλληλεγγύης, ανθρωπιάς, έχει χαθεί η ίδια η έννοια της γειτονιάς. Η οικονομική κρίση μας βρίσκει ευάλωτους στην ανασφάλεια, χωρίς δίκτυα κοινωνικής προστασίας, χωρίς φίλους, χωρίς γείτονες που θα τείνουν ένα χέρι αλληλεγγύης στον άνεργο, στο πεινασμένο, στον ανασφάλιστο που δεν έχει χρήματα να προμηθευτεί φάρμακα, στον έχοντα ανάγκη.

Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την αποξένωση, την ανασφάλεια, το άγχος της οικονομικής κρίσης αν αναπτύξουμε βαθύτερες κοινωνικές σχέσεις, αν ξαναγίνουμε άνθρωποι, και αν συμφωνήσουμε όλες κι όλοι οτι η εποχή που κοιτάγαμε τη πάρτη μας τελείωσε. Εμείς που ζούμε στην ίδια πολυκατοικία νομίζω ήρθε ο καιρός να γνωριστούμε καλύτερα και να γίνουμε ο ένας φίλος και σύμμαχος του άλλου. Ας γίνει η πολυκατοικία μας μια συλλογικότητα και όχι απλά ένα τσουβάλιασμα ατόμων στο ίδιο κτίριο. Γι’αυτό προτείνω όλες κι όλοι όσοι κατοικούμε στη πολυκατοικία μας να συζητήσουμε τις παρακάτω προτάσεις και να συμφωνήσουμε να τις πραγματοποιήσουμε συλλογικά. Ιδεατά θα ήταν τέλειο αν μπορούσαμε να συμφωνήσουμε στα πάντα με ομοφωνία, αλλά αν κάπου ένας κάτοικος διαφωνεί τότε όσοι συμφωνούν μπορούν να προχωρήσουν στην υλοποίηση της πρότασης χωρίς τη συμμετοχή αυτού που διαφωνεί αρκεί η πρόταση να μην επηρεάζει τη ζωή του διαφωνούντα (πχ η οργάνωση ενός κοινού ταμείου δεν ενοχλεί όποιον διαφωνεί και δεν συμμετέχει σε αυτό):

1. Να οργανώνουμε όλοι οι κάτοικοι της πολυκατοικίας ομαδικές εκδρομές ώστε να γλιτώνουμε χρήματα στα εισιτήρια και να αναπτύξουμε το αίσθημα της συλλογικότητας μεταξύ μας.

2. Να οργανώσουμε συλλογικές κουζίνες ή να μαζευόμαστε οι κάτοικοι κάθε ορόφου στη κουζίνα ενός διαμερίσματος για να φτιάχνουμε όλοι μαζί το φαγητό μας.

3. Όσοι κάτοικοι της πολυκατοικίας μας έχουμε ενδιαφέρον για συμμετοχή σε ομάδα αυτομόρφωσης μπορούμε να συναντιόμαστε σε κάποιο διαμέρισμα μια φορά την εβδομάδα και να μελετάμε μαζί κάποιο βιβλίο που μας ενδιαφέρει, να συζητάμε για αυτό, να ανταλλάζουμε απόψεις και γνώσεις που τυχόν έχουμε για το θέμα με το οποίο ασχολείται το βιβλίο. Μπορούμε επίσης να δανείζουμε ή να ανταλλάζουμε βιβλία, δίσκους ή αρχεία μουσικής, κλπ.

4. Οι κάτοικοι της πολυκατοικίας που διαθέτουν αυτοκίνητο και πηγαίνουν σε κοντινό προορισμό με άλλο κάτοικο που δεν έχει αυτοκίνητο μπορούν να συμφωνήσουν ώστε να μοιράζονται το αυτοκίνητο (car-pooling) έτσι ώστε να βοηθάμε το συνάνθρωπό μας να μη πληρώνει εισιτήρια στα μέσα μαζικής μεταφοράς, να βοηθήσουμε να μειωθεί ο συνωστισμός στα μέσα μαζικής μεταφοράς της πόλης μας, να βοηθήσουμε ώστε η εκπομπή ρύπων του αυτοκινήτου μας που έτσι κι αλλιώς γίνεται να γίνεται όταν το αυτοκίνητο είναι γεμάτο και όχι απλά για τη μεταφορά ενός ατόμου ενώ το αμάξι χωράει δυο ή τέσσερις.

5. Οι κάτοικοι της πολυκατοικίας να οργανώσουμε ένα κοινό ταμείο αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης στο οποίο θα βάζουμε κάθε μήνα ένα μικρό ποσό και όταν κάποιος κάτοικος της πολυκατοικίας μας μείνει χωρίς εργασία ή έχει οικονομικά προβλήματα να μπορεί να συντηρείται λίγο από το ταμείο. Όσοι δεν θέλουν να συμμετάσχουν μπορούν να μην δίνουν συνεισφορά στο ταμείο αλλά δεν θα μπορούν να λάβουν βοήθεια από αυτό.

6. Μπορούμε όλοι οι κάτοικοι της πολυκατοικίας μας να οργανωθούμε για να πράττουμε όλοι μαζί κάποιες πράξεις κοινωνικής αλληλεγγύης όπως πχ να βρούμε κάποιο τρόπο να βοηθήσουμε τους αστέγους και τους άπορους της γειτονιάς μας.

7. Αν στη πολυκατοικία μας διανέμουν και μετανάστες μπορούμε να τους βοηθήσουμε να μάθουν ελληνικά δίνοντάς τους μαθήματα (αφιλοκερδώς) και βιβλία, και βεβαίως μπορούν και οι μετανάστες να μας μάθουν τη γλώσσα τους και τη κουλτούρα τους, ή να μας μαγειρέψουν κάτι από τη κουζίνα της κουλτούρας τους.

8. Αν κάποιοι κάτοικοι της πολυκατοικίας γνωρίζουν κάποιο μουσικό όργανο μπορούν να μας παίξουν μουσική, να διασκεδάσουμε, να χορέψουμε. Μπορούμε επίσης να γράφουμε ποιήματα και να τα βάζουμε στο χώρο ανακοινώσεων. Έτσι θα μάθουμε να αναπτύσσουμε τις καλλιτεχνικές μας δεξιότητες σαν συλλογικότητα.

9. Αν κάποιος που νοικιάζει διαμέρισμα στη πολυκατοικία μας έχει οικονομική δυσκολία να πληρώνει το ενοίκιό του και κινδυνεύει να φάει έξωση από τον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος τότε μπορούμε να τον φιλοξενήσουμε εμείς στο καναπέ του διαμερίσματός μας ώστε να μην μείνει άστεγος.

10. Στη πολυκατοικία μας θα μπορούσαμε να βοηθάμε τις μητέρες ή τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια που έχουν υιοθετήσει παιδί να το προσέχουν ενώ λείπουν στη δουλειά (συλλογικό baby-sitting).

11. Θα μπορούσαμε όλοι οι κάτοικοι της πολυκατοικίας μας να βάλουμε λεφτά για να έχουμε μια κοινή σύνδεση στο διαδίκτυο μεγάλης ταχύτητας (πχ μισθωμένη γραμμή). Θα μπορούσαμε επίσης όλοι οι κάτοικοι της πολυκατοικίας μας να δημιουργήσουμε ένα τοπικό δίκτυο των υπολογιστών μας έτσι ώστε να μοιραζόμαστε αρχεία (file-sharing) ή να έχουμε ηλεκτρονική συνεργασία μεταξύ μας ανεξάρτητα από το διαδίκτυο. Επίσης, αν μεταξύ μας υπάρχει κάποιος ραδιοερασιτέχνης, θα μπορούσαμε όλοι οι κάτοικοι της πολυκατοικίας μας να μεταδίδουμε δικό μας ραδιοφωνικό πρόγραμμα κάποια συγκεκριμένη ώρα και μέρα όπου ο κάθε κάτοικος θα μιλάει για κάποιο θέμα που τον ενδιαφέρει. Επίσης θα μπορούσαμε στο διαδίκτυο να φτιάξουμε ένα blog της πολυκατοικίας μας όπου θα δημοσιεύουμε κοινές απόψεις της συνέλευσης της πολυκατοικίας μας, τα νέα μας, κλπ.

12. Αφού θα τα έχουμε κάνει όλα αυτά και θα έχουμε γνωριστεί, θα έχει αναπτυχθεί το αίσθημα της συλλογικότητας μέσα μας, θα έχουμε εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλο, τότε θα μπορούσαμε να συζητήσουμε για το θέμα της έστω και μικρής οικονομικής ανισότητας μεταξύ των κατοίκων της πολυκατοικίας μας. Δηλαδή, μπορεί ο κάτοικος του πρώτου ορόφου να έχει μια δουλειά με μισθό 800 ευρώ και ο κάτοικος του ρετιρέ να έχει μια δουλειά με μισθό 1800 ευρώ. Δεν είναι άδικο όμως να υπάρχει οικονομική ανισότητα, έστω και μικρή, μεταξύ φίλων και μελών της ίδιας συλλογικότητας; Θα μπορούσαμε λοιπόν όλοι μαζί να συμφωνήσουμε κάποιον τρόπο ώστε οι κάτοικοι της πολυκατοικίας με υψηλότερο εισόδημα να βοηθήσουν ώστε να μειωθεί και να εξαλειφτεί η οικονομική ανισότητα μέσα στη πολυκατοικία μας. Για αρχή θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε στη σύσταση ενός κοινού ταμείου όπου θα βάζουμε το μισό μισθό μας (όποιος παίρνει 800 θα βάζει 400, κι όποιος παίρνει 1800 θα βάζει 900) και με τα χρήματα που συγκεντρώνονται σε αυτό το ταμείο θα πληρώνουμε τους λογαριασμούς ΔΕΗ-ΟΤΕ-ΕΥΔΑΠ και τα έξοδα σούπερμάρκετ όλων των κατοίκων της πολυκατοικίας μας που συμμετέχουν στο ταμείο αυτό (ιδεατά όλους). Αργότερα θα μπορούσαμε όλα τα χρήματα του μισθού μας να τα βάζουμε στο ταμείο και όλη η οικονομική μας ζωή να είναι συλλογική, δηλαδή να αποφασίζουμε από κοινού στη συνέλευση της πολυκατοικίας μας τί ψώνια χρειαζόμαστε από το σούπερμάρκετ, τί έπιπλα και άλλα αγαθά χρειάζονται οι κάτοικοι της πολυκατοικίας μας, κλπ. Έτσι θα εξαλειφόταν ο οικονομικός ανταγωνισμός και η ανισότητα που είναι και η αιτία της κοινωνικής μας αποξένωσης.

Αφού τα πράξουμε όλα αυτά και δούμε οτι πραγματικά δουλεύουν και βελτιώνουν τη ζωή μας ψυχικά και υλικά, τότε θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε και άλλες πολυκατοικίες να ακολουθήσουν το δικό μας παράδειγμα, και σιγά-σιγά αυτό το ήθος της συλλογικότητας να διαχυθεί σε όλη τη κοινωνία ώστε να γίνουμε πλέον ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ και όχι απλά μια μάζα ανθρώπων που πηγαίνουν στη δουλειά το πρωί και όταν τελειώσουν κάθονται στο καναπέ και βλέπουν τηλεόραση μέχρι να πεθάνουν...

του Στέλιου Ζορμπά

Αναδημοσίευση από Athens.Indymedia.org  

και http://eagainst.com/

Αυτονομία - Άμεση Δημοκρατία

Η ατομική διάσταση της αυτονομίας

Στην προσπάθειά μας να ορίσουμε τι είναι το αυτόνομο άτομο, θα επιχειρήσουμε να δείξουμε αρχικά τι είναι το αντίθετό του, το ετερόνομο άτομο δηλαδή.

 

Ετερόνομο ή αλλοτριωμένο είναι εκείνο το άτομο που οι συνειδητές πράξεις του είναι αποτέλεσμα ασυνείδητων ψυχικών διεργασιών όπως απωθημένα βιώματα, στην λογική ότι το παρελθόν κάθε ατόμου είναι παρόν μέσα στο παρόν, όσο και της εξουσίας που του ασκείται από τις κοινωνικές επιταγές/πρότυπα/θεσμούς. Συνοπτικά η ξένωση/ετερονομία είναι μια κατάσταση όπου το άτομο (το Εγώ) βρίσκεται υπό το κράτος του λόγου του Άλλου (ενορμήσεις και κοινωνικές επιταγές). Ο Φρόιντ είχε πει πως ο βασικός στόχος της ψυχανάλυσης συνοψίζεται στην εξής φράση «όπου είναι Αυτό, Εγώ πρέπει να γίνω», υποδηλώνοντας πως το Εγώ πρέπει να κυριαρχήσει πάνω στις ψυχικές ενορμήσεις και να τις καθυποτάξει, ώστε να αποκατασταθεί η πλήρης ευσυνειδησία του υποκειμένου. Ωστόσο ο Κορνήλιος Καστοριάδης τονίζει πως αυτή η κατάσταση είναι α-πραγματική, μιας και το υποκείμενο δεν πρόκειται ποτέ να καθυποτάξει τις απερίσταλτες ψυχικές δυνάμεις του, συμπληρώνοντας έτσι το πρόταγμα του Φρόιντ με την φράση: «όπου Εγώ είμαι, Αυτό πρέπει να αναδυθεί», αποσκοπώντας έτσι σε μια αλλαγή σχέσης μεταξύ του ατόμου και του φαντασιακού του, με την χαλαρή έννοια, σε ένα είδος διαλόγου και δημιουργικής αλληλεπίδρασης μεταξύ του Εγώ και του λόγου του Άλλου, όπου το άτομο δεν θα τον εκλαμβάνει πλέον ως ολοκληρωτικό και «ιερό», αλλά θα είναι σε θέση να τον αμφισβητήσει.

Αυτό πρακτικά τι σημαίνει; Σημαίνει πως το άτομο θα είναι σε θέση αρχικά να αντιμετωπίζει το παρελθόν του, αναγνωρίζοντας τα απωθημένα βιώματά του και φέρνοντάς στην συνείδηση. Επιπλέον, θα είναι σε θέση να θέτει υπό αμφισβήτηση τις κληρονομημένες παραστάσεις της κοινωνίας και τους θεσμούς της, ιδιότητα αναγκαία για κάθε άνθρωπο που θέλει να λέγεται πολίτης, αλλά όχι ικανή μιας και προϋποθέτει και την απελευθέρωση από την εξουσία του παρελθόντος, όπως αναφέραμε παραπάνω. Η απελευθέρωση της δημιουργικότητας, συνέπεια της κατάστασης της αυτονομίας ως διάρρηξης του εγκλεισμού, και της πνευματικής απελευθέρωσης του ατόμου είναι εκείνα τα στοιχεία που μια κοινωνία που είναι ή θέλει να λέγεται αυτόνομη πρέπει να προωθεί.

Η κοινωνική διάσταση της κοινωνίας

Σε αντιστοιχία με το άτομο, κάθε κοινωνία αυτοθεσμίζεται, δηλαδή, δημιουργεί έναν κόσμο φαντασιακών σημασιών, εν ολίγοις, τείνει να θέτει τις βάσεις πάνω στις οποίες ενσαρκώνονται οι κυρίαρχες φαντασιακές σημασίες της (κυρίαρχες αξίες), δηλαδή ο απερίσταλτος πυρήνας νοηματοδότησης της κοινωνίας που την καθιστά κάτι πολύ περισσότερο από ένα πεπερασμένο άθροισμα ατόμων. Ένα παράδειγμα: το πέρασμα από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό που είχε ως αποτέλεσμα, την αλλαγή των κυρίαρχων αξιών. Από εκεί, λοιπόν, που κυρίαρχη αξία (φαντασιακό) στις φεουδαρχικές κοινωνίες ήταν η «κατοχή ευγενών τίτλων», με το ξέσπασμα της Βιομηχανικής Επανάστασης και της ανάπτυξης της καπιταλιστικής παραγωγής, έχουμε ως κεντρική αξία την «κατοχή κεφαλαίου και εργασίας» (homo oeconomicus­) σε συνδυασμό με την αντίληψη περί κυριαρχίας του ανθρώπου πάνω στην φύση. Εφόσον, λοιπόν, κάθε κοινωνία αυτοθεσμίζεται, υπερβαίνει κάθε άλλη δραστηριότητα, όπως η οικονομία, η παραγωγή, η εργασία…

Η ίδια η κοινωνία, όμως, δεν γνωρίζει ότι η θέσμιση είναι δικό της έργο, αλλά ενός άλλου (των προγόνων, των νόμων της ιστορίας, του θεού, του κόμματος κλπ), με αποτέλεσμα να αλλοτριώνεται στους ίδιους της τους θεσμούς. Σε αυτές τις περιπτώσεις η σχέση της κοινωνίας με το παρελθόν βιώνεται φαντασιακά, είναι διαταραγμένη, διαστρεβλωμένη, ενώ αυτό την ίδια στιγμή αποτελεί τις περισσότερες φορές κύρια πηγή σημασιοδότησης και έμπνευσης (πχ οι σχέση των νεοελλήνων με το αρχαίο παρελθόν ή πολιτικών κομμάτων αντίστοιχα με εξιδανικευμένα περασμένα μεγαλεία..).

Αυτόνομη είναι λοιπόν η κοινωνία η οποία θα είναι σε θέση να αναγνωρίζει πως η θέσμιση είναι δικό της έργο, πως δεν υπάρχει εξωκοινωνική πηγή ως εγγυήτρια ενός κάποιου τέλους και που έχει αποκαταστήσει μια υγιή και δημιουργική σχέση με το παρελθόν της και την κληρονομιά της. Είναι η διαρκής κοινωνική μεταβολή προς όφελος της ίδιας της κοινωνίας και όχι προς όφελος των θεσμών, που τις περισσότερες φορές οδηγεί στην αποδοχή της νομιμοποιημένης εξουσία μιας μικρής ομάδας ανθρώπων. Είναι η διαρκής κοινωνική μεταβολή που στοχεύει στην εξάλειψη κάθε μορφής κυριαρχίας ανθρώπου πάνω σε άνθρωπο και στη φύση, εξάλειψη κάθε μορφής ιεραρχίας, προώθηση της αλληλεγγύης, της ατομικής αυτονομίας και της υπευθυνότητας ως κυρίαρχες σημασίες.

Για να επιτευχθεί ο ριζικός μετασχηματισμός της κοινωνίας, απαιτείται η δημιουργία μιας δομής που θα ξεπεράσει (και όχι θα ανατρέψει πλέον) το παλιό πολιτικό σύστημα. Στοχεύοντας, λοιπόν, προς μια κοινωνία αυτόνομη, ερχόμαστε σε ρήξη με κάθε είδους κοινωνικό συντηρητισμό και πάσης φύσεως ντετερμινιστική ιδεολογία (π.χ εθνικισμό, θεοκταρισμό…) θέτοντας την θέσμιση της κοινωνίας ως πρωταρχικό στόχο για την κοινωνική μεταστροφή, και όχι κάποιο την οικονομία, την παραγωγή και την εργασία.

Η Άμεση Δημοκρατία !!!

 

Η άμεση δημοκρατία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά ένα μέσο ή ακόμα καλύτερα, ένας τρόπος, μια δυνατότητα προκειμένου να κατανοήσουμε πως εμείς οι ίδιοι μπορούμε να δημιουργούμε τους νόμους (αυτονομία). Στην άμεση δημοκρατία, όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται ά μ ε σ α από εμάς τους ίδιους (είτε μέσω λαϊκών συνελεύσεων, είτε άλλων φορέων). 

Ο πολίτης συμμετέχει όχι μόνο στην εκτέλεση των αποφάσεων αλλά, πάνω απ’ όλα, στην λήψη αυτών. Η άμεση δημοκρατία λειτουργεί επίσης και ως μέθοδος αυτοεξέλιξης: κρίνοντας πως κάποιες από τις επιλογές μας είναι λανθασμένες, έχουμε κάθε δυνατότητα επέμβουμε και να τις αλλάξουμε. Η άμεση δημοκρατία, ως πολίτευμα, αποσκοπεί στον διαμοιρασμό της εξουσίας προς όλους τους πολίτες σε ίσα κομμάτια, συμβάλλοντας έτσι στην αποφυγή ακραίων ταξικών διαχωρισμών: η πολιτική ανισότητα γεννά την οικονομική ανισότητα. Για παράδειγμα: ο διαμοιρασμός ενός χωραφιού σε δυο ίσα μέρη, προϋποθέτει ισότητα σε ότι αφορά την διαδικασία που θα ακολουθήσουν οι δύο ενδιαφερόμενοι, προκειμένου να το μοιράσουν δίκαια στους εαυτούς τους. Εάν ο ένας από τους δύο κατέχει περισσότερη εξουσία, τότε έχει και τη δυνατότητα να διαλέξει το μεγαλύτερο κομμάτι (περισσότερη εξουσία=περισσότερη ισχύ και, συνεπώς, κυριαρχία έναντι άλλων). Σε αντίθεση, η άμεση δημοκρατία, μέσω της ισόβαθμης συμμετοχής όλων των ανθρώπων στην λήψη των αποφάσεων, θα μπορούσε να αποτρέψει τέτοια φαινόμενα. Ως εκ τούτου, το ζήτημα που θέτουμε είναι πολιτικό-θεσμικό και όχι απλά οικονομικό.

Με βάση τα παραπάνω, λοιπόν, αυτό που κατανοούμε, είναι ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία ή διαφορετικά, η κατ’ επίφαση δημοκρατία, ανήκει πλέον στην ιστορία. Θα ήταν ορθότερο να την ονομάζαμε φιλελεύθερη ολιγαρχία, εφόσον κάτω από αυτές της συνθήκες «άρχουν οι λίγοι», οι λίγοι αντιπρόσωποι, που ελάχιστα κατανοούν τις ανάγκες της κοινωνίας. Όπως είναι κατανοητό, δεν είναι δυνατόν να συνυπάρξουν κοινοβουλευτικοί θεσμοί (πολιτικά κόμματα, κεντρική εξουσία, κράτος και καπιταλισμός) σε μια αμεσοδημοκρατική κοινωνία, όπου βασικός της οργανωτικός πυρήνας δεν είναι άλλος παρά η άμεση συνεύρεση των πολιτών, σε τοπικό κυρίως επίπεδο, με σκοπό την λήψη αποφάσεων.

Αναδημοσίευση απο : http:// eagainst.com/

Πώς να υπερασπιστούμε την Επανάσταση – Errico Malatesta

Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα από το “Malatesta: His Life & Ideas” του Vernon Richards.London: Freedom Press, 1993, αναδημοσιευμένο στο prole.info.

Η επανάσταση που επιθυμούμε συνίσταται στην απαλλοτρίωση της εξουσίας και του πλούτου απ’ τους σημερινούς κατόχους τους, και τη διάθεση της γης και των παραγωγικών μέσων, και όλου του υπάρχοντος πλούτου στη διάθεση των εργαζομένων, δηλαδή του καθένα, μιας και αυτοί που δεν εργάζονται θα πρέπει να εργαστούν. Και οι επαναστάτες, θα πρέπει να υπερασπιστούν αυτήν την επανάσταση, εξασφαλίζοντας ότι κανένα υποκείμενο, άτομο, κόμμα ή κοινωνική τάξη, δε θα βρει την ευκαιρία να εγκαθιδρύσει μια κυβέρνηση και να αποκαταστήσει τα προνόμια παλιών ή νέων αφεντικών…

Η παρισινή Κομμούνα και η Κροστάνδη

Ένα κείμενο του Αλ. Μπέρκμαν του 1931

Ο Μάρτης είναι ένας ιστορικός μήνας: έχει παίξει συχνά πολύ σημαντικό ρόλο στον αγώνα της ανθρωπότητας ενάντια στις δυνάμεις της άγνοιας και της καταπίεσης. Αλλά το πιο σημαντικό γεγονός του Μάρτη της εποχής μας είναι συγκριτικά πρόσφατο. Έλαβε χώρα στη Ρωσία μόλις πριν από δέκα χρόνια, το 1921, και είναι γνωστό ως η Εξέγερση της Κρονστάνδης.
Ο Μάρτης είναι ένας ιστορικός μήνας: έχει παίξει συχνά πολύ σημαντικό ρόλο στον αγώνα της ανθρωπότητας ενάντια στις δυνάμεις της άγνοιας και της καταπίεσης. Αλλά το πιο σημαντικό γεγονός του Μάρτη της εποχής μας είναι συγκριτικά πρόσφατο. Έλαβε χώρα στη Ρωσία μόλις πριν από δέκα χρόνια, το 1921, και είναι γνωστό ως η Εξέγερση της Κρονστάνδης.

Πολλά από τα χαρακτηριστικά της θυμίζουν μια άλλη ιστορική εξέγερση, αυτή του παρισινού προλεταριάτου στα 1870, γνωστής ως Κομμούνα του Παρισιού. Ο Μάρτης είναι η επέτειος τόσο της Παρισινής Κομμούνας όσο και της Εξέγερσης της Κρονστάνδης και είναι αξιοσημείωτο ότι τα δύο αυτά μεγάλα γεγονότα γιορτάζονται την ίδια περίοδο.

Χρησιμοποιώ τον όρο “γιορτάζονται” με επιφύλαξη. Γιατί παρ' όλο που τόσο η Κρονστάνδη όσο και η Κομμούνα έληξαν ως φοβερές τραγωδίες, και οι δύο ξεχωρίζουν στην ιστορία του προλεταριάτου ως συνταρακτικοί και μνημειώδεις αγώνες υπέρ της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Είναι φάροι που σκορπίζουν ελπίδα και κουράγιο στο δρόμο προς τη χειραφέτηση. Τόσο η Κρονστάνδη όσο και η Κομμούνα, πράγματι απέτυχαν ως προς τους στόχους τους, αλλά και μόνο το γεγονός πως υπήρξαν και πάλεψαν με ηρωισμό για τις επαναστατικές ιδέες, αποτελεί μια διαρκή πηγή έμπνευσης για τους καταπιεσμένους και τους απόκληρους του κόσμου.

Κίνηση Πολιτών Κορυδαλλού: Εκδήλωση της Κίνησης Πολιτών για την Οικονομική Κρ...

Κίνηση Πολιτών Κορυδαλλού: Εκδήλωση της Κίνησης Πολιτών για την Οικονομική Κρ...

Keratea ART Resistance Fest - April 2011

Moments from the ART Resistance Festival, organised during April, nearby Keratea village, in the barrigades of Lavriou Avenue ... in the road to freedom, direct democracy, autonomy, social justice and the final fight against ... Barbarism ... in other words the ideal Anarchists' community ...

from Keratea with Love !